Cute Variety Online

 
โชว์หวย
น่ารักดอทคอม | หาเพื่อน Msn List | คลับคนน่ารัก | แชท ห้องคุย | กระดานสนทนา | อีการ์ด Ecard | ทอมดี้ น่ารัก | สมัครสมาชิกใหม่
 
 
 
Member
Profile ของ Owl
Owl
 
Level : 500
 
ส่งจดหมายถึง นกฮูก IP-address : 115.87.83.66
SpeedTest

speedtest

~Sweet love and Sweet winter~ 2


ตอนที่ 2


ปิ๊ก...

นั่นคือชื่อของคนที่ช่วยผมเอาไว้ในบ่ายวันนั้น... และก็คือคนที่ชนผมนั่นแหละ อ่อ...ซึ่งก็คือคนเดียวกับที่ผมไปหอมแก้มเข้า... ทำไมผมถึงรู้จักชื่อของเขาน่ะเหรอ ก็เหมือนที่ใครๆก็รู้จักหมอนั่นนั่นแหละ

หมอนั่นเก็บของ จากนั้นก็ช่วยพยุงผมไปที่ห้องพยาบาลของมหาลัยที่ไกลได้ปืนเที่ยงมาก กว่าจะไปถึงก็เล่นเอาขาแทบหักจากที่แค่เคล็ดเท่านั้น...

ให้เดาก็คงเดากันว่า เรามีการพูดคุยอะไรกันต่อมิอะไรกัน... แต่ความจริง ผมจะบอกให้ว่า ไม่มีเลย ปิ๊กไม่เอ่ยชวนผมคุยอะไรสักแอะ... นอกจากถามว่า เจ็บตรงไหนอะไรยังไง ช่วยเรื่องทำแผล แล้วก็พาผมมาส่งที่หอแค่นั้น

แล้วผมรู้ว่าหมอนั่นชื่อปิ๊กได้ยังไงน่ะเหรอ... โธ่... ทั่วทั้ง ม. ใครไม่รู้จักปิ๊กบ้างล่ะ ดังถล่มทลายขนาดนั้น

น้องใหม่คณะเภสัชศาสตร์ นักกีฬาคาราเต้ของมหาลัย หน้าตานี่ไม่ต้องให้ผมSaid เหอะ ขนาดทอมด้วยกันอย่างผมยังใจเต้นจนหาจังหวะไม่ถูกขนาดนั้น ส่วนเรื่องเสน่ห์ นี่ จบเหอะ... ชวนหัวใจทะลุออกจากอกขนาดนั้น....อยากจะบ้า

แต่คงบ้าไม่เท่ากับที่ผมได้หอมแก้มใสๆ นั่นของปิ๊กหรอก...ป่านนี้สาวทั่ว ม. คงอิจฉาผมเป็นแน่...

กร้ากกก...

แล้วมันน่าภูมิใจตรงไหนกัน หอมแก้มทอมด้วยกันเนี่ยนะ... อี๋... แค่คิดก็ขนลุกแล้ว... แต่ แหม...ขนลุกยังไงของผมเนี่ย ทำไมใจมันเต้นตึกๆ เวลาที่นึกถึงตอนจมูกไปแตะที่แก้มเนียนใสนั้นวะเนี่ย...

“ไอ้จุ๋ย!” เสียงไอ้แก้วโวยวายจากนอกห้องพัก ผมรีบปัดเรื่องของปิ๊กออกจากหัว นึกถึงให้มากไปทำไมกันก็ไม่รู้ สปีชี่เดียวกัน ขนลุก แต่ใจก็ยังแอบเต้นอยู่นะ แหะๆ

“ไอ้จุ๋ย!”

“เออ...” ผมตอบรับห้วนๆ เมื่อไอ้แก้วพรวดพราดเข้ามาในห้อง มันหน้าตาตื่น ตาที่โตอยู่แล้วของไอ้แก้ว ตอนนี้แทบทะลุออกจากเบ้า

“แกบอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่า คนที่พาแกมาส่งเมื่อวานเป็นใคร” ไอ้แก้วชี้หน้าผมสลับกับข้อเท้าที่พันผ้าก็อซเพราะมันเคล็ดอยู่

“น้องปีหนึ่ง ชื่อปิ๊ก”

“กรี๊ดดดดด” ไอ้แก้วกระโจนพรวดขึ้นมาบนเตียงของผมพร้อมเสียงกรี๊ด นี่ถ้าไม่ติดว่าผมเจ็บอยู่มันคงขึ้นคร่อมผมไปแล้วล่ะ...

“อะไรของแกเนี่ย” ผมโวย หน้าเบ้เพราะเสียงกรีดร้องดังๆ ของมันนี่แหละ

“จริงๆด้วย... โอ้ย ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ...กรี๊ดๆ”

“พอแล้วไอ้แก้ว หนวกหูโว้ย” ผมโวยวาย แต่ไอ้แก้วไม่เลิกหลุด ก่อนที่มันจะพูดอะไรที่ชวนทำให้ผมสะดุ้ง

“น้องปิ๊กมาที่หอตอนนี้ กำลังขึ้นมา ฉันเจอข้างล่าง เลยรีบวิ่งขึ้นมาถามกับแกอีกทีเนี่ย” คำพูดของไอ้แก้วชวนสะดุ้งแล้วนะ แต่ไม่เท่ากับเสียงเคาะประตูที่ดังแทรกเข้ามา พร้อมๆ กับใบหน้า หล่อๆของปิ๊กที่โผล่มา เพราะไอ้แก้วไม่ได้ปิดประตู

ไอ้แก้วเด้งตัวขึ้นไปยืนที่ข้างเตียง มันรีบจัดผมเผ้าเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว พร้อมฉีกยิ้มหวานน่าหมั่นไส้ให้ปิ๊กที่ก้มตัวถอดรองเท้าแล้วเอามาวางไว้ที่หน้าห้องของผม ก่อนจะยืดตัวเต็มความสูง

ปิ๊กสูงกว่าผมน่าจะราวห้าหกเซนต์ หรือมากกว่านั้นหว่า...

“เอ่อ...มาเยี่ยมน่ะ...” ผม...รู้สึก...เกลียดตัวเองจังเลย

ผมเป็นทอมนะ แล้วทำไมต้องใจเต้นกับเสียงหวานนุ่มของปิ๊กด้วยวะเนี่ย

“อ่อ... พี่ชื่อแก้วนะคะ เป็นเพื่อนสนิทของ ไอ่...เอ้อ...ของจุ๋ยมันน่ะ มาดูแลมันค่ะ” โกหก แกเพิ่งมาตอนนี้นี่แหละ

ปิ๊กแค่ยิ้มมุมปากน้อยๆ ให้กับไอ้แก้วเท่านั้น ก่อนจะก้าวเข้ามายืนกลางห้องรกๆ ของผม

ร่างสูงของปิ๊กยืนคว้างอยู่ตรงนั้น เหมือนไม่รู้ว่าจะวางของที่ตัวเองตั้งใจซื้อมาฝากผมไว้ตรงไหนดี เพราะโต๊ะญี่ปุ่นของผมมันเต็มไปด้วยสารพัดหนังสือ ส่วนบนพื้นก็ใช่ว่าจะน่านั่งซะเมื่อไหร่... หนังสือการ์ตูน นิตยสารเกี่ยวกับกล้อง รูปภาพต่างๆ เกลื่อนไปหมด

ที่พอจะนั่งได้ก็คงเป็นเตียงละมั้ง...

“เอ่อ...น้องปิ๊กนั่งตรงนี้ก็ได้ค่ะ” ไอ้แก้วบริการเต็มที่ มันปัดเสื้อของผมที่โยนพาดกับเก้าอี้ตัวเดียวในห้อง ซึ่งก่อนหน้านี้มีโต๊ะเขียนหนังสืออยู่หรอก แต่มันเกิดเหตุการณ์วิบัติเล็กน้อย พวกผมเลยเอาโต๊ะออกไป

ปิ๊กเดินมาทางเก้าอี้ที่ไอ้แก้วแทบจะเอาไปเกยขายาวนั้นให้นั่งเลย แต่ปิ๊กไม่นั่ง เจ้าเด็กนั่นเดินผ่านไอ้แก้วหน้าตาเฉย เดินอ้อมเตียงมาทางฝั่งที่ผมกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง จัดการวางถุงของที่ถือมาว่างเบียดกันที่ชั้นวางของหัวเตียง และหย่อนกายนั่งชิดกับต้นขาของผมหน้าตาเฉย...

ไอ้แก้วถึงกับหน้าเหวอ... เอิ่ม... หน้าเสียไปครึ่งค่อนซีกเลยมั้ง เพื่อนผม แต่คนอย่างไอ้แก้วน่ะ ฟอร์มเยอะจะตาย เมื่ออีกฝ่ายทำเมิน...คนอย่างเพื่อนตัวแสบของผมน่ะก็จะ...

“น้องปิ๊กขา...” ไอ้แก้วลากเสียง แล้วกระโจนมานั่งบนเตียงคู่กับผม ยิ้มหวานทั้งปากทั้งตาส่งให้ปิ๊กที่ตีหน้าเฉยเมย

“น้องปิ๊กไปช่วยเพื่อนพี่ได้ยังไงคะเมื่อวาน” เมื่อไม่สนใจไอ้แก้ว... ไอ้แก้วจะทำทุกทางให้คนๆ นั้นสนใจ... น่าสงสารปิ๊กว่ะ

“ปิ๊กชนพี่เขาเองนะค่ะ” ปิ๊กตอบด้วยโทนเสียงราบเรียบก่อนจะ เมินไปมองข้อเท้าของผม

“เหรอคะ...แล้ว...” ไอ้แก้วตั้งท่าจะถามอีก แต่ปิ๊กกลับพูดขึ้นมาซะก่อน

“ข้อเท้าเป็นยังไงบ้าง” ผมว่าปิ๊กพูดกับผมแปลกๆ อยู่นะ แต่นึกไม่ออกว่าแปลกยังไง หรือผมคิดไปเอง...

“ยังเจ็บอยู่” ผมตอบ ปิ๊กพยักหน้า

“น้องปิ๊กทานอะไรมาหรือยังคะ?” ปิ๊กไม่ตอบ แต่หันไปคุ้ยของในถุงที่ตัวเองหิ้วมาเมื่อกี้

“เอายานวดมาให้...ยี่ห้อนี้ใช้ดีกว่า” ผมว่าผมรู้สึกถึงบรรยากาศแหม่งๆ นะ เหมือนปิ๊กจะไม่สนใจไอ้แก้วเลยสักนิดเดียว แบบว่า กันไอ้แก้วออกจากวงสนทนาเต็มที่ ทำเมินหน้าตาเฉย

“พี่มีขนม ของว่างนะคะ” ไอ้แก้วก็ใช่ย่อย ความพยายามเป็นเลิศ แต่ผมที่นั่งอยู่ใกล้กลับรู้สึกได้ดีว่าไอ้แก้วกำลังสั่น มันเป็นอย่างนี้แหละเวลาที่ต้องควบคุมตัวเอง ไม่ให้ปรี๊ดแตก

“เดี๋ยวจะทายาให้นะ” ผมรู้สึกอยู่ท่ามกลางสนามสงครามรบยังไงไม่รู้

ปิ๊กขยับกายไปที่ข้อเท้าของผม ลงมือแกะผ้าก๊อช ผมขยับตัวหนีทันที ไม่ใช่อะไรหรอก มันรู้สึกแปลกๆ ที่มี “ทอม” มาดูแล แถมยังอยู่ท่ามกลางสายตาพิฆาตของไอ้แก้วอีก

“ดะ...เดี๋ยวพี่ทำเองดีกว่า” ผมขยับขาหนีจนเจ็บแปลบๆ พร้อมกับยกมือขึ้นห้าม

“จะทำให้” ปิ๊กว่า

“เดี๋ยวพี่จัดการให้ดีกว่าค่ะน้องปิ๊ก” ไอ้แก้วพยายามแทรกเข้ามาในการสนทนาอีกครั้ง ปิ๊กแค่เหลือบตาไปมองเท่านั้น ก่อนจะกลับมามองสบตากับผมที่ทำหน้าตาลำบากใจอยู่

เหมือนผมถือระเบิดเวลาอยู่ยังไงก็ไม่รู้

“น้องปิ๊กส่งยามาให้พี่ดีกว่าค่ะ...นะคะ” ไอ้แก้วลงเสียงหนักในตอนท้าย ใบหน้ามันยิ้ม... แต่ผมขอเรียกว่า แสยะยิ้มแยกเขี้ยวซะมากกว่า แต่ปิ๊กกลับไม่นำพาอะไรทั้งนั้น... เด็กนั่นแค่ถอนหายใจ แล้วหันหน้าไปสบตากับไอ้แก้ว ก่อนจะส่งยิ้มหวานฉ่ำให้กับเพื่อนของผม... แต่คำพูดที่เปล่งออกมานี่สิ...

น่าตบปากที่สุด

“ขอความเป็นส่วนตัวกับพี่คนนี้ได้ไหมคะ...ขอบคุณค่ะ” ไอ้แก้วอ้าปากค้าง อาการนั้นก็ไม่ต่างกับผมเท่าไหร่นักหรอก... และในนาทีต่อมาไอ้แก้วก็กระทืบเท้าเดินไปที่หน้าประตู ก่อนจะหันมาชูนิ้วกลางมาทางปิ๊กที่ไม่สนใจจะหันไปมองด้วยซ้ำ และผมก็ต้องสะดุ้งกับเสียงประตูของมันอีกด้วย

“พูดจาอะไรแบบนั้น” ผมต่อว่าเสียงเรียบ... ไม่รู้นะ ผมไม่ชอบโวยวายหรอก ถึงจะไม่พอใจที่ปิ๊กทำก็เถอะ

ปิ๊กไม่นำพาอะไรทั้งนั้น ไอ้เด็กแสบยักไหล่ได้กวนประสาทสายตาเป็นอย่างมาก ก่อนจะหันไปสนใจกับข้อเท้าของผมต่อ

“บอกว่าไม่ต้องทำ..เดี๋ยวพี่ทำเอง”

“เงียบไปเหอะน่า” และนี่เป็นอีกครั้งที่ผมต้องอึ้งกับความขวานผ่าซากของเด็กปิ๊ก... เทพบุตรของสาวทั้ง มอ

“เฮ้ย! บอกว่าอย่ายุ่งไง” ผมเสียงเข้ม ถดข้อเท้าหนีด้วย

“ก็บอกว่าอยู่เงียบๆ ไง...” ปิ๊กหันกลับมาส่งสายตาหงุดหงิดใส่ จนผมต้องหุบปากสนิท สรุปว่านี่ผมผิด?


ผมหุบปากสนิทไม่พูดอะไรออกมาอีก ปล่อยให้ปิ๊กจัดการกับข้อเท้าที่เคล็ดอยู่นั่นแหละ จนกว่าจะพอใจเถอะ อยากทำอะไรเชิญ ผมเซ็งเต็มแก่แล้ว ยาแก้ปวดที่เพิ่งกินไปมันทำผมง่วงจนลืมตาแทบไม่ขึ้น และในเวลาไม่นาน ผมก็หลับไปทั้งที่ปิ๊กยังอยู่ในห้อง แขกหน้าใหม่ที่ก้าวเข้ามาทำความยุ่งยากให้กับผม... เชื่อผมสิ...ว่ามันต้องยุ่ง



ผมพลิกกาย ก่อนจะขยับไปมาให้เข้าที่ ดวงตายังคงหลับสนิทอยู่ ผมยังรู้สึกว่าตัวเองยังต้องการนอนอีกสักพักหนึ่ง แต่เหมือนสมองที่มีอยู่น้อยนิดของผมมันแจ๋นเจ๋ออยากเพิ่มรอยหยักหรือว่าอะไรไม่ทราบ เพราะหลังจากนั้นไม่นานประสาทการได้ยินก็เริ่มรับรู้ถึงเสียงก๊อกแก๊กรอบๆ ตัว

“ใครวะ?” ผมพึมพำ ก่อนจะพลิกตัวไปมาอีกสองสามรอบถึงยอมลืมตาขึ้น เพราะรู้สึกเหมือนจะตื่นเต็มตาซะแล้วสิ...

ผมพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง รู้สึกมึนหัวแปลกๆ และอย่างแรกที่ผมปะติดปะต่อความคิดได้คือ... นี่มัน...ห้องใคร?... ผมนั่งหันรีหันขวางเมื่อมองไปรอบๆ ห้อง

นี่มันห้องของผมนั่นแหละ... แต่ที่ผมอยู่ทุกวันจนก่อนจะหลับไปน่ะ สภาพมันไม่ใช่แบบนี้นี่นา...เกิดอะไรขึ้นทำไมมันสะอาด เป็นระเบียบ เรียบร้อยได้ปานนี้ล่ะ ผมเอ๋อรับประทานไปพักใหญ่ ก่อนที่ร่างสูงของใครคนหนึ่งจะเดินเข้ามาในรัศมีสายตา และในเวลาไม่นาน ร่างสูงนั้นก็มาหยุดที่ปลายเตียงที่ผมนั่งอยู่

ปิ๊ก...กับถุงดำขนาดใหญ่!

ใบหน้าหล่อแบบผู้ชายหน้าหวาน หันมามองผมที่นั่งอึ้งกินอยู่ สายตาของปิ๊กดูสงบนิ่ง ไม่หวั่นไหวอะไร ทรงผมเก๋ไก๋ ด้านหน้าถูกรวบเป็นจุกเล็กๆ

...น่ารักว่ะ

เฮ้ยๆ ๆ นั่นทอมเหมือนกัน...บ้าไปแล้วผม

“โสมากเลยนะห้องน่ะ” คำพูดไม่กี่คำ พร้อมกับอาการส่ายหน้าระอานั้น มันทำเอาผมปิ๋วออกนอกโลก....

อ๊ากกกก... ไอ้เด็กบ้า มีสิทธิ์อะไรมาว่าผมวะนั่น...

ผมอ้าปากจะต่อว่า แต่ปิ๊กก็ชิ่งเดินออกจากห้องไปพร้อมกับถุงดำ ไม่ต้องให้ผมเดา มันคือบรรดาขยะทั้งห้องนี่แน่นอน คนพิการอย่างผมทำอะไรได้ละนอกจากปล่อยเลยตามเลย

ผมเคลื่อนตัวเองไปที่ห้องน้ำ และในวินาทีที่เยี่ยมหน้าเข้าไปในนั้น ผมก็รู้สึกประหนึ่งว่า... ผมย้ายห้องใหม่หรือไร... นี่เด็กปิ๊กนั่นล้างแม้กระทั่งห้องน้ำให้ผมเลยเรอะ!

............

“หิวหรือเปล่า? รอก่อนละกัน ตากผ้าก่อน” เอ่อ...ตากผ้า??? ผมยืนงงอยู่หน้าห้องน้ำ

ตากผ้าอะไรในห้องของผม? แล้วตะกร้าผ้าที่ปิ๊กกำลังยกไปที่ระเบียงด้านหลังนั่น...คงไม่ใช่...

“เฮ้ย! เดี๋ยว! นั่นมันผ้าของพี่”

“ก็ใช่” ปิ๊กหันมามองผม สีหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น หน้าตาย...

“นายเอาไปซัก...ระ...เหรอ...” มือของผมสั่นเทาตอนที่ชี้ไปที่ตะกร้าผ้า... จะไม่ให้สั่นได้ไงล่ะ นั่นน่ะ...นั่นมัน...มีชั้นในอยู่ด้วย...กร๊าชชชชช

“ก็แค่โยนลงเครื่องซัก” ดูมัน...ดูมันตอบผมมา... ไอ้เด็กบ้า

“วางไว้เลยนะปิ๊ก พี่จะจัดการเอง...” ผมพูดเสียงเข้ม ทำหน้าดุให้มากที่สุดเท่าที่จะทำให้มากได้...ให้มันรู้กันไปเล้ยยย ว่าไอ้จุ๋ยไม่พอใจเว้ย...

ปิ๊กวางตะกร้าผ้าลงกับพื้นระเบียง ยืดตัวขึ้นยืนหันหลังให้ ก่อนจะค่อยๆ หันมาสบตากับผม ด้วยหน้าตาเรียบเฉยแบบเดิมๆ ... ไอ้เด็กหน้าเดียว!

“หุบปากไปเลยไป แล้วไปนั่งรอเฉยๆ พิการแล้วยังจะพูดมาก...” นึกหน้าของผมออกมั้ยครับ? ตอนเจอประโยคชวนต่อยปากอย่างนี้... ไอ้เด็กปากมอม...

“ก็ไม่เพราะปิ๊กวิ่งทะเล่อทะล่ามาชนพี่ไม่ใช่หรือไง พี่ถึงเดี้ยงอย่างนี้น่ะ” ผมฉุน... ก็มันเป็นความจริง อีกอย่าง ผมก็มีปากนะครับพี่น้อง จะได้เถียงใครไม่เป็น ถึงส่วนมากผมจะเงียบๆ ก็เถอะ

ปิ๊กทำหน้าเซ็งสุดจิต ประมาณว่า สิ่งที่ผมพูดออกไปน่ะมันน่าเบื่อโคตรๆ ไอ้เด็กเวร!

“ก็เพราะงั้นไง ถึงมาเป็นแจ๋วอยู่เนี่ย เลิกพล่ามสักทีเถอะ ไปนั่งเฉยๆสักที...” ผมเดาได้ว่า ไอ้อาการหันหลังไปของปิ๊กก่อนจะพูดอะไรต่อเนี่ย หากแปลตรงตัวคงจะประมาณว่า... กูรำคาญ!

“พี่ไม่ได้ขอร้องให้มาทำนะ...พี่จัดการของพี่ได้”

“...” ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...

“นี่...ฟังพี่อยู่หรือเปล่า?”

“...” กรุณาติดต่อมาใหม่อีกครั้ง...

“...ปิ๊ก...พี่บอกว่าไม่ต้องทำไง” ผมพยายามเขย่งขาให้ไปที่ระเบียง แต่ก็ไม่สะดวกเท่าไหร่นัก แต่ถึงขนาดทำเสียงหงุดหงิดขนาดนี้ ปิ๊กก็ยังเฉย จัดการผึ่งผ้าของผมไปเรื่อย จนผมเห็นปิ๊กเอาถุงซักผ้าออกมานั่นแหละ ความร้อนในตัวมันก็พุ่งไปที่หน้า... ในนั้นไม่ต้องบอกว่ามีอะไร...ชั้นใน!! แว้กกก

“ไอ้ปิ๊กโว้ย! กูบอกไม่ต้องทำไงวะ!” ผมแผดเสียงดังลั่นห้อง จนปิ๊กสะดุ้ง ปล่อยถุงผ้าหลุดจากมือ แล้วหันมามองผมที่ยืนหอบ และหน้าแดงร้อนไปจนถึงลำคอ ใบหู

“...”

“วางมันไว้ตรงนั้นเลย...เดี๋ยวนี้ด้วย ไอ้เด็กปากมอม กวนประสาท แล้วกลับไปเลย... กู...” ผมชี้นิ้วมาที่ตัวเอง หลังจากที่ชี้ไปที่ประตูห้องพัก

“จะจัดการเอง... เชิญ” ผมไล่... จะว่าผมไร้มารยาทก็ได้นะครับ แต่ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว

อยู่ๆ ทอมที่ดังที่สุดใน ม. ก็มาโผล่ที่ห้อง มาดูแล แถมยังเป็นแจ๋วทำความสะอาดห้อง ถึงขั้น ซักผ้า...ชั้นใน... โอ้ย... แค่นึกถึงชั้นใน ผมก็อยากแทรกแผ่นดินหนีแล้ว...

“อึก...ฮึก ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ไม่ใช่เสียงหัวเราะของผมแน่นอน...

แต่ผมก็ตะลึงนะ... ไอ้เด็กหน้าตายคนนี้ ... หัวเราะเป็นด้วยเหรอ?

“นี่อายหรือเปล่าเนี่ย?” ถามผมเสร็จ ปิ๊กก็หัวเราะต่อ จนหน้าขาวๆ อมชมพูของปิ๊กแดงก่ำ

“อย่ามาพูดมาก แล้วก็เลิกหัวเราะได้แล้ว...” ปิ๊กสะอึกหัวเราะอยู่อีกเป็นพัก ก่อนจะยักไหล่ไม่สนใจใส่ผม จากนั้นก็หันไปจัดการกับถุงซักผ้านั่นต่อ... ไอ้เด็กเวรนี่! ไม่ได้สนใจไอ้ที่ผมตะโกนใส่หน้าปาวๆ ไปเลยใช่มั้ยเนี่ย?

“ปิ๊ก...” ผมเรียกปิ๊กเสียงอ่อน “พอเถอะ...ไม่ต้องทำแล้ว..พี่อายว่ะ” ผมว่า อายจริงๆ นะ แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าผมอายจริงๆ หรือ แกล้งอายเพื่อกลบเกลื่อนไอ้อาการใจเต้นตุบๆ เพราะเห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของปิ๊กหรือเปล่า...

เพราะเมื่อตะกี้ ผมรู้สึกเหมือนโลกมันหยุดหมุนไปชั่วขณะเลย... สว่างไสวจนตาพร่า แล้วก็ดึงดูดให้เข้าไปหาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

ผมถอนหายใจเฮือก... สงสัยเมื่อวาน ส้มตำเผ็ดๆ กับส้นสูง แล้วก็ตอนโดนชนคงทำให้ผมฟั่นเฟือน ไม่ก็น็อตอะไรสักตัวในหัวมันหลุดไป เลยมองทอมด้วยกันน่ารัก...น่าหลง... อึ๋ยส์...ขนลุก

“นี่อะไรน่ะ...” เสียงปิ๊กถาม กระแสเสียงนั้น ทำเอาผมขนลุกซู่... หลอนพิกลกับแววเสียงคุกคามนั้น...

ปิ๊กค่อยๆ หันมาทางผม สายตานิ่งไม่หวั่นไหว แววคาดคั้น คุกคามอย่างเห็นได้ชัด แต่ที่น่ากลัวสำหรับผมก็คือ ไอ้ของที่อยู่ในมือของปิ๊กนั่นแหละ...

กางเกงในผู้ชาย! อ๊ากกกกก!

ของผมเองแหละ... แต่ที่ผมตกใจก็คือ...ปิ๊กถือมันอยู่... แว้กกก

“วางมันลงนะ” ผมสั่งด้วยเสียงดังๆ แต่ปิ๊กกลับเฉย มองผมนิ่ง รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน

“ถามว่าของใคร?...แฟนเธอใช่มั้ย? มันเป็นใคร?” เหวอ... ปิ๊กเหวี่ยงกางเกงในตัวนั้นลงพื้นย่างสามขุมเข้ามาหาผมที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กับตู้เสื้อผ้า เพราะต้องคอยจับมันไว้กลัวล้ม แต่ตอนนี้ที่ผมชักเริ่มกลัว คือเด็กปิ๊กนี้ต่างหาก

“นั่น...นะ...นั่น..ของ...”

“ฉันก็สงสัยอยู่ว่าทำไมในตู้เสื้อผ้าของเธอทำไมมีเสื้อผ้าผู้ชาย ตอนเอาเสื้อผ้าไปซักก็ไม่ได้สังเกต เธอมีแฟนแล้วใช่มั้ย? มันเป็นใคร? เรียนเอกไหน? แล้วทำไมไม่มาดูเธอตอนเจ็บ? มันไม่ห่วงเธอเลยหรือไง”

พระเจ้าเถอะ นี่เป็นประโยคที่ยาวที่สุดที่ผมได้ยินเด็กปิ๊กพูด... แต่เดี๋ยวนะ..ตู้เสื้อผ้า? แว้กกกกก

“นี่นายเปิดตู้เสื้อผ้าพี่เหรอปิ๊ก! ไอ้เด็กนิสัยไม่ดี...นี่มันเรื่องส่วนตัวนะเว้ย” ผมโวยวาย แต่เด็กปิ๊กไหวไหล่ไม่สนใจ มองผมด้วยสายตายียวน กวน...สุดๆ

“ช่วยไม่ได้... อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง แฟนเธออยู่ไหน? มันเป็นใคร?” วกกลับมาอีกแล้ว

“ไม่มีโว้ย! ไม่มีแฟน!” ผมโวยวาย

“กางเกงในนั่น แล้วก็เสื้อผ้าผู้ชายในตู้นั่นอีก...” ปิ๊กชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้า ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างระงับอารมณ์

“ของพี่เอง กางเกง...ชั้นใน นั่นก็ของพี่ทั้งหมดนั่นแหละ” ผมตอบเสียงเบา หน้าแดงแป๊ด หลบสายตางงงวยของปิ๊ก เสมองลงพื้นซะเฉยๆ

“ของ...เธอ...” ผมพยักหน้ากับคำถามเบาๆ นั้น เกิดมาก็เพิ่งจะมาคุยเรื่องชั้นในของตัวเองกับเด็กที่เพิ่งเจอหน้ากันไม่กี่ครั้งนี่แหละ...พระเจ้า!!

“นั่นมัน...ของ...ผู้ชาย?” เสียงของปิ๊กดูสงสัย และไม่เข้าใจเป็นที่สุด ผมก็ได้แต่ก้มหน้า และพยักหน้ารับ

“ก็ทอมที่ไหนเขาก็ใช้กันแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง” ผมพูดเบาๆ ... อ๊ากกก... อายโคตร!

“ทอม?...” เสียงปิ๊กถามอีก ผมเลยเงยหน้าขึ้นไปสบตาด้วย อย่างที่คาดไว้เลย...ปิ๊กดูงงได้แบบโลกหมุนกลับด้านเลยทีเดียว

“อืม..ก็ใช่... นายก็น่าจะใช้แบบนี้ไม่ใช่เหรอ ชั้นในแบบสปอร์ต ผ้ารัดหน้าอก กางเกงในผู้ชาย” ผมว่า ปิ๊กดูเหมือนจะหลุดยังไงพิกล จนผมเริ่มสงสัย

“นายเป็นอะไรหรือเปล่าวะปิ๊ก?”

“เป็นทอม?” ปิ๊กพึมพำถาม..

“ใช่...พี่เป็นทอม...”

“แล้ว...เมื่อวาน ทำไม... น่า...” ผมขมวดคิ้ว เมื่อวานผมน่า...อะไร?

“อะไร?” ผมถาม แต่ปิ๊กส่ายหน้าเร็วๆ ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ก่อนจะมองมาทางผม มองแบบผมจรดเท้า...ชนิดที่เรียกหว่าทุกตารางนิ้วเลยล่ะ

“นึกว่า...” ปิ๊กพูดค้างไว้อีก แล้วผมก็พอจะเดาได้ละว่าอะไร

“อย่าบอกนะว่าคิดว่าพี่เป็นผู้หญิง เพราะการแต่งตัวเมื่อวานน่ะ” คราวนี้เป็นฝ่ายผมเองที่หัวเราะบ้าง ก็ลองมาดูหน้าที่กลืนอะไรไม่ลงของปิ๊กดิ... กร้ากกก

“รองเท้ามันไม่ได้ซัก พี่เลย...ฮ่า ๆ ๆ นี่คิดว่าพี่เป็นผู้หญิงล่ะสิ ถึงได้มาดูแลน่ะ ฮ่าๆ ” ผมหัวเราะไม่หยุดเลยทีนี้...

“ตลกตาย” ปิ๊กคำราม ก่อนจะเดินจ้ำพรวดๆ ไปที่ประตู

“ลาขาดเลยนะ” หมอนั่นทิ้งท้ายไว้เท่านั้น ก่อนจะปิดประตูตามท้ายดังโครม...

อยากจะตกใจอยู่หรอกนะ แต่มันขำ... ผมบอกแล้วใช่มั้ยละ! ว่า...

พระเจ้าชอบแกล้งมนุษย์โลก...

++++++++++

ตอนสองมาแว้วววว

มาตอนดึกๆ เช่นเคย... เป็นนกฮูกนี่เนอะ ว่าแต่ว่า... มีคนอ่านปะค้าบบบ
ขอบคุณทุกคอมเม้นต์นะคับ...แต้งหลายๆ
เจอกันตอนหน้าคับ...
ว่าแต่”ปิ๊ก” นี่ปากมอมจริงๆเนอะ





Share |


เกมส์ทดสอบความรัก เกมทดสอบความรัก
เกมส์ทดสอบความรัก
เกมทดสอบความรัก
เกมส์ฝึกความจำ เกมส์ตัวตุ่น
เกมส์ฝึกความจำ
เกมส์ตัวตุ่น
เกมส์ben10
เกมส์ben10
เกมส์มนุษย์ลาวา
เกมส์นารูโตะ
เกมส์นารูโตะ ต่อสู้
โหลดนานนิ๊ด 4.5MB
แต่สนุกมาก

By : นกฮูก    Date : 22 Nov 2009 01:42    แจ้งลบกระทู้ หมายเลข 387684 ( คนทั่วไปแจ้งลบ )    ลบกระทู้ เฉพาะ เจ้าของกระทู้เท่านั้น !! ( ลบกรณี Post ซ้ำ , ไม่ต้องการให้มีกระทู้นี้ในระบบ )

เปิดอ่าน กระทู้ทั้งหมด ที่ นกฮูก ตั้งกระทู้ 64 กระทู้
Topic ล่าสุด ที่ นกฮูก ตั้ง 6 กระทู้ มีดังนี้
 420603   Short sweet summer ตอน ทะเลาะ (Come back to nothing)
 415599   ~Short sweet summer~ ตอน หัวใจทำงานหนัก
 415342   ~Short sweet summer~ ตอน เป็นอย่างนี้ทุกที...
 415077   ~Sweet summer~ ตอน A Tu CorazOn (The end)
 414956   ~Sweet summer~ ตอน อย่าปล่อยให้คนคนหนึ่งคิดถึงเธอ....
 414548   ~Sweet summer~ ตอน ....
เปิดดู กระทู้อื่นๆ ที่ นกฮูก เข้าร่วมตอบ ( ในกระดานข่าวทั้งหมด )

 
แนะนำ เว็บไซด์ ในเครือ น่ารักดอทคอม
@ โฆษณา ปรับแต่งมือถือ !!! : Truetone Karaoke Poly Karaoke Truetone PolyRingtone Mobile Wallpaper Mobile Theme Mobile Animation Vdo Clip Sound Clip Mobile Game My Wallpaper
@ รู้ไว้ จะได้ไม่ตกยุค Top 50 อันดับเพลงฮิตติดชาร์ท ทุกค่ายเพลง ทุกศิลปิน ( 50 TOP Chart ) ไม่ว่าจะ GMM Grammy , RS , BMG , EMI , Sony Music รวมไว้ที่นี่ !!! Update รายสัปดาห์ !!!
@ Magnet Fever แม็กเน็ต ฟีเวอร์ เว็บของสะสม Magnet ( แผ่นแม่เหล็ก Mini Poster ) ของภาพยนตร์ไทย และ ภาพยนตร์ต่างประเทศ เน้นของ SF CINEMA
@ Krabi Koh Samui Pattaya Phuket Bangkok Thailand Hotels Reservation and Thailand Hotels Directory
@ โฆษณา บ้านทอมดี้ บอร์ด คุยกัน ประสา หญิงรักหญิง นิทาน เรื่องสั้น อิโรติก บทกวี กลอน
@ โฆษณา ดูดวง เลข 7 ตัว 9 ฐาน ตรวจดวงชะตา อัตราค่าบริการ ดวงละ 200 บาท ต่อ 30 นาที สนใจ Click อ่านรายละเอียด


ความคิดเห็นตามปี : [ ปี 2552 ]   [ ปี 2553 ]   [ ปี 2554 ]   [ ปี 2555 เป็นต้นไป ]  
หน้านี้ แสดง ความคิดเห็นตั้งแต่ปี พศ. 2555 ( คศ. 2012 ) เป็นต้นไป เท่านั้น !



ขอเชิญร่วมตอบกระทู้
ความคิดเห็น
โดย
Member ID
** เฉพาะสมาชิกระบุ ID (ตัวเลข)
Password** เฉพาะสมาชิก => [[ สมัครสมาชิก Click!! ]]
ยิ้ม บึ้ง อาย smile blue shy นอน แว่นกันแดด supergrin embarass ตาย cool clown pukey
eek sarcblink smokin reallymad confused crying lol yawn devil tongue aysmile tasty grazy
คลิกที่รูป เพื่อแทรกรูปลงในข้อความ

มารยาทในการใช้งาน Webboard'
คำเตือน !!
1. การ Post ข้อความ ที่เป็น การรบกวน ความเป็นส่วนตัว การสบประมาท ดูหมิ่น หยาบคาย อนาจาร ซึ่งรุกรานต่อความเป็นส่วนตัว เป็นภัยต่อผู้อื่นบนเว็บไซต์ มีความผิดทางกฎหมาย
2. เพื่อความปลอดภัย และ ความเป็นส่วนตัว โปรดหลีกเลี่ยง การลงเบอร์โทร ชื่อ-สกุล จริง ในการ Post ข้อความ แนะนำ ให้ติดต่อกันทาง Email ตรง !! จะดีกว่านะ !!
[ ปิดหน้าต่างนี้ ]

ผู้สนับสนุน : ร้านดอกไม้ | หาเพื่อน | เกมส์จับคู่ผลไม้ | ดารา | ดูดวง | โทรศัทพ์มือถือ
Bangkok Hotels | MMS | HIV AIDS | Wallpaper | Directory | Barbie | Lady | CheckDomain
games เกม เกมส์ เกมส์แต่งตัว เกมส์มาริโอ เกมส์ทำอาหาร เกมส์ปลูกผัก game | เพลง | รถยนต์มือสอง
รหัสไปรษณีย์ | รถมือสอง | สถิติหวย ตรวจหวย ใบตรวจหวย ตรวจสลากกินแบ่งรัฐบาล | เกมส์เต้น
หางาน งาน งานราชการ | เกาะช้าง กาญจนบุรี | เกมส์บีบสิว | ดูหนัง | เกมส์จับคู่ | เกมส์บุรุษพยาบาล
หางานสุโขทัย | หางานจันทบุรี | หางานลำปาง | หางานกรุงเทพ | หางานเชียงราย | ฟุตบอล | Meetang


Copyright © Since Feb 2004 www.narak.com ( น่ารักดอทคอม ) , Code : Moha