Cute Variety Online

 
DVD UP 2 U
น่ารักดอทคอม | หาเพื่อน Msn List | คลับคนน่ารัก | แชท ห้องคุย | กระดานสนทนา | อีการ์ด Ecard | ทอมดี้ น่ารัก | สมัครสมาชิกใหม่
 
 
 
Member
Profile ของ Owl
Owl
 
Level : 500
 
ส่งจดหมายถึง นกฮูก IP-address : 124.120.154.238
SpeedTest

speedtest

~Sweet love and Sweet winter~ 3


ตอนที่3



ผมนั่งแกร่วอยู่หน้าคณะ รอให้ท่านชายปิงมารับ ช่วงนี้ผมต้องทำตัวเป็นแฝดอินจันกับไอ้ปิงไม่ก็ไอ้แก้วไปก่อน เพราะขาของผมมันยังเดี้ยงอยู่ แต่ก็ถือว่าอาการดีขึ้นเยอะนะครับ นี่ก็เดินได้เกือบปรกติแล้ว แต่เพื่อนฝูงยังเป็นห่วงอยู่ ไอ้ปิงเลยรับหน้าที่ปั่นจักรยานไปรับไปส่งผมที่หอ

ส่วนไอ้แก้ว...หลังจากระเบิดลงที่ห้องผมวันนั้น ผมคิดว่ามันจะเกลียดปิ๊กไปแล้วซะอีกที่ไหนได้... มันบ้าหนักกว่าเดิม... ประมาณว่า น้องปิ๊กคะ น้องปิ๊กขา ทุกวินาทีก็ว่าได้... จนคนฟังอย่างผม...ไม่ค่อยจะพอใจ... แฟนตัวเองก็มีแล้ว ยังจะมากรี๊ดกร๊าดคนอื่นอยู่ได้

ว่าไปแล้ว ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่เจอปิ๊กอีกเลยจริงๆ ลาขาดจริงๆ เลยหรือไงนะ สงสัยวันนั้นคงจะอายมากเลยนะ... หน้าแตกขนาดนั้น... แต่ผมสิ... ไม่รู้เป็นอะไร... สงสัยจะเพี้ยนจริงๆ นะ

คิดถึงแต่หน้าปิ๊กอยู่เรื่อย ว่างเป็นไม่ได้... แต่แบบ... ก็นะ...ปิ๊กหน้าตาน่ามองขนาดนั้น ปิ๊กน่ะ...จะบอกว่าหน้าสวยก็อาจจะได้... รูปหน้าเรียวเล็กสวย ยิ่งผมซอยสั้นเป็นทรงปัดหน้านิดๆ นั้นอีก ทำให้รูปหน้ายิ่งดูสวย ความเนียนใสนี่ไม่ต้องพูดถึง ผมสัมผัสมาแล้วด้วยปลายจมูก รู้ซึ้งดี แบบว่า...ลืมไม่ลง!

ผมยังไม่เลิกบ้านะ... พอคิดเรื่องหอมแก้มแบบบังเอิญวันนั้น มันก็เลยเถิดไปนึกถึงริมฝีปากบางๆ ของปิ๊ก เหอะ...สวยสะบัดจริงๆ เรียวปากนั้นน่ะ... สีชมพูอ่อน เวลาคลี่ยิ้มนี่แบบ... โอย... เคลิ้ม!

เฮ่ย!! นั่นทอมครับพี่น้อง ผมต้องบ้าแน่ๆ ไม่ๆ ๆ

ผมสะบัดหน้าไปมา พยายามไล่ภาพของปิ๊กออกจากหัว... จะบ้าตาย คนสวยๆ มีตั้งเยอะตั้งแยะไม่นึกถึง ดันไปนึกถึงไอ้เด็กปากมอมนั่น... แต่...ปากปิ๊กก็สวยจริงๆ นะ... (ยังไม่จบ)

เฮ้อ... อิจฉา หน้าสวยๆ ของปิ๊กจัง จมูกโด่งเชิดนั่น ก็นะ... คิ้วคมเข้ม กับตาสีน้ำตาลอ่อน... ยิ่งนึกถึงสายตาที่มักจะมองมา... แค่คิดก็ใจสั่นชวนสะท้านไปทั้งตัวแล้ว สีน้ำตาลอ่อนขนาดนั้นเพิ่งเคยเห็น ใส่คอนแทคเลนส์หรือเปล่านะ เฮ่อ... เพ้อ...

“เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“เปล่า...ไม่ได้เป็นอะไร” ผมตอบเสียงหวานๆ นั้นอย่างคนสติไม่อยู่กะเนื้อกะตัว เสียงหวานนุ่มนั่น คล้าย...ไม่สิ เหมือนเสียงของปิ๊กเลยแฮะ... ถ้าเด็กนั่นไม่ปากมอมนะ... จะว่าไปขนาดตอนกวนประสาทเสียงปิ๊กก็ยังน่าฟัง... เฮ้อ... อาการหนัก...

“นี่...ไม่สบายหรือเปล่า?” อีกแล้ว...เสียงปิ๊กหลอนหรือไงนะ

“เปล่า..สบายดี”

“แน่ใจ?”

“อือ...” ผมตอบเสียงนั้นไป คิดว่าผมคงบ้าแล้วล่ะที่ตอบโต้กับเสียงนั้นในความคิดได้เป็นตุเป็นตะ

“แต่...ธะ...พะ... นะ...นาย เหมือนคนบ้าเลยตอนนี้...” เอาแล้วมั้ยล่ะ เสียงหลอนของปิ๊กเริ่มไม่เข้าหูผมแล้ว...

ผมหายใจฟึดฟัด หลับตาสะบัดหน้าไปมาไล่ภาพและเสียงของปิ๊กออกจากหัว กะอีแค่เจอกันครั้งสองครั้งทำเป็นเพ้อเจ้อนะผม สงสัยว่างเกินไป ไม่ก็บ้าเข้าขั้น

เลิก ๆ ๆ

ผมค่อยลืมตา และสิ่งแรกที่ทำเอาผมอ้าปากเหวอก็คือ... ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่จ้องหน้าผมตาไม่กระพริบ ระยะห่างไม่เกินฟุต

“ปิ๊ก”

“อือ...ไม่สบายหรือเปล่า? หรือว่าบ้า?” คำถามนี้เล่นเอาผมกลับมาสู่โลกปัจจุบันทันที... หมดกันไอ้ภาพดีๆ ในความคิด

“นายเหรอ?”

“ก็ใช่” ปิ๊กตอบผม ก่อนจะยืดตัวขึ้นหลังจากก้มลงมาสบตาระดับเดียวกับผมที่นั่งอยู่ “รอใครอยู่”

“เพื่อนน่ะ... แล้วนี่...” ผมพูดค้างไว้ มองปิ๊กที่สวมเสื้อยืดกับกางเกงผ้าสีขาว ที่ไหล่มีกระเป๋าทรงกลมสีน้ำเงินเข้มห้อยอยู่ “ทำไมแต่งตัวงี้อะ”

ปิ๊กก้มลงมองตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามามองผมด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนครั้งก่อนๆ แล้วก็ยักไหล่ตามความเคยชิน ผมคิดว่าอย่างนั้นนะ เพราะเห็นปิ๊กทำบ่อยเหลือเกิน แล้วผมเป็นอะไร?...นอกจากจะนึกถึงปิ๊กบ่อยๆ แล้วยังจะสังเกตท่าทางของเด็กนี่อีก

ท่าจะบ้าจริงๆ

“ซ้อมคาราเต้... แล้วเพื่อนล่ะ” ผมส่ายหน้ากับคำถาม จะว่าไปไอ้ปิงมันหายไปนานแล้วจริงๆ บอกว่าจะไปซื้อของแล้วหายต๋อมไปเลย

“ไม่รู้ดิ...รอเป็นชั่วโมงแล้ว” ปิ๊กไม่พูดอะไรอีก แต่ทรุดกายลงนั่งข้างๆ ผม และไม่ปริปากพูดอะไรอีก...ซึ่ง ผมไม่เคยเข้าใจการกระทำอะไรของเด็กประหลาดนี่เลยสักอย่าง...

...จีบเธอนะ...ได้มั้ย? จีบเธอนะ...ฉันขอ... เสียงมือถือของปิ๊ก หรือเปล่าไม่รู้ดังขึ้น แต่ไม่ใช่ของผมแน่ๆ เพราะของผมปิดเสียงไว้

และมันก็เป็นของปิ๊กจริงๆ เมื่อผมเห็นปิ๊กค้นออกมาจากกระเป๋าสะพายทรงกลมนั่น ก่อนจะกดรับแล้วก็ ตอบไม่กี่คำ ลงท้ายด้วยประโยคที่ว่า...

“จะไปถึงช้าหน่อย...อืม” แล้วปิ๊กก็วางสายลง นั่งเงียบเช่นเดิม ไม่พูดอะไรอีก... เอ่อ...ผมอยากถามอยู่หรอกนะ ว่า...นั่งรอเป็นเพื่อนหรือเปล่า? แต่...ไม่รู้ดิ อยู่เงียบๆ กันแบบนี้ก็ดีแล้ว... รู้สึกดีจริงๆ น้า...

“โน่น...ใช่เพื่อนเธอ...เอ่อ... เพื่อนนายหรือเปล่า?” ปิ๊กถาม ผมเลยมองตามสายตาของปิ๊ก เห็นไอ้แก้วปั่นจักรยานลิ่วๆ มาแต่ไกล

“ใช่...คนที่เจอที่ห้องวันก่อนไง” ปิ๊กพยักหน้า ว่าแต่ทำไมเป็นไอ้แก้วที่มาล่ะ...

“อือ” ปิ๊กตอบแค่นั้น ก่อนจะทำท่าลุกขึ้นยืน กระชับกระเป๋าสะพายใบเท่ห์นั้น...

“กระเป๋า...นายซื้อที่ไหนน่ะ สวยดี” ผมเงยหน้าถาม ปิ๊กมองที่กระเป๋าของตัวเอง ก่อนจะเปิดมันออก แล้วหยิบเอาม้วนเสื้อที่ผมเดาว่าคงเป็นชุดคาราเต้แน่ๆ แล้วก็มือถือกับกระเป๋าเงิน พวงกุญแจออกมาวางที่โต๊ะหินอ่อน

จากนั้นปิ๊กก็เอาม้วนเสื้อที่มีสายรัดอยู่คล้องไหล่อีกข้างแล้วก็ถือกระเป๋าเงิน พวงกุญแจกับมือถือไว้ด้วยมือข้างเดียว

“...” ปิ๊กไม่พูดอะไร แต่ส่งกระเป๋าในนั้นมาให้ผม

“หือ?” ผมทำหน้างง มองหน้าปิ๊กกับกระเป๋าสลับกัน

“ของเธ...ของนายขาดแล้วนี่” ก็ใช่นะ แต่ไม่จำเป็นต้องเอาของตัวเองมาให้ผมไม่ใช่เหรอ “ฉันทำพังก็ต้องใช้ดิ”

“แล้วนายจะใช้อะไร...อีกอย่าง ของพี่มันก็เก่าแล้วล่ะ ไม่เป็นไรหรอก”

“นี่ก็เก่า...” ปิ๊กเถียง

“น้องปิ๊ก... ต๊ายยย...บังเอิญจังเลย พี่แก้วมารับเพื่อนจ้า” ไอ้แก้วส่งเสียงมาแต่ไกล ทั้งที่ยังไม่ได้จอดจักรยานด้วยซ้ำ ผมเห็นปิ๊ก ถอนหายใจ แถมทำหน้าเซ็งแก้ว ก่อนจะเอากระเป๋าใบนั้นยัดใส่มือของผม

“ไปล่ะ” ว่าแล้วก็หมุนตัวเดินจากไปเฉยๆ ไม่สนใจทำทักทายของไอ้แก้วเช่นเดิม พูดให้ถูกก็คือ ปิ๊กไม่เคยสนใจอะไรไอ้แก้วตั้งแต่แรก...

“ต๊าย! หยิ่ง” ไอ้แก้วทำเสียงขึ้นจมูก “แต่ก็หลง...” บ้าไปละเพื่อนผม

“ไอ้ปิงไปไหนวะ?” ผมถาม ก่อนจะค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืน

“ยางรั่วอยู่หน้า มอ มันเลยให้ฉันปั่นมารับแกแทน... นั่นอะไรน่ะ” ไอ้แก้วชี้มาที่กระเป๋าในมือของผม

“กระเป๋าไง” ผมตอบ ไอ้แก้วเท้าสะเอว เงยหน้ามองผม เพราะมันเตี้ยกว่าผมมาก แต่แรงควายกว่าผมเยอะ

“รู้ย่ะ...เอามาจากไหน?” ผมก้มลงมองกะเป๋าในมือ...คิดถึงหน้าคนที่ยัดเยียดให้มา

“ปิ๊ก” ผมตอบแค่นั้นไอ้แก้วก็ตาโต ผมยกมือข้างที่ถือกระเป๋าหนีไอ้แก้วทันที เมื่อมันทำท่าจะคว้าเอา

“ไอ้จุ๋ย...”

“ไม่...ปิ๊กให้กู... อย่านะมึงไม่งั้นกูบอกน้าเอี้ยงแน่ ว่ามึงแอบมีแฟน” ผมขู่ทันที ความจริงผมตามใจไอ้แก้วนะครับ แต่ไม่รู้ทำไมกับเรื่องนี้ถึงขัดใจไอ้แก้ว จนถึงกับต้องงัดเอาชื่อน้าเอี้ยง แม่ของไอ้แก้วมาขู่ น้าเอี้ยงน่ะ แอนตี้การมีแฟนในวัยเรียนที่สุด และไอ้แก้วก็กลัวแม่อย่างกับกลัวผีปอบนั่นแหละ ฮ่า ๆ เสร็จไอ้จุ๋ย

“ไอ้จุ๋ย... แก๊...”

“ไม่ต้องมาเสียงดังเลย กูจะกลับแล้ว แกช่วยถือแฟ้มไปที่จักรยานด้วย กูขาเจ็บ อะถือให้ดีนะ วางให้ดีด้วย” ผมว่า ก่อนจะกระเผลกเดินไปที่จักรยาน ปล่อยให้ไอ้แก้วกระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ

“เร็วดิแก้ว กูอยากกลับแล้วนะ... น้าเอี้ยง” ผมพูดชื่อน้าเอี้ยงขึ้น เมื่อเห็นว่าไอ้แก้วทำท่าเหมือนจะเข้ามาฉีกอกผม เหอะๆ ช่วงนี้ขอกูเหอะ กูไม่สบาย... ฮ่า ๆ


....

“นี่แกสนิทกับน้องปิ๊กตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” ไอ้ปิงถามผมผ่านสายโทรศัพท์ หลังจากที่มันโทรมาถามว่าไอ้แก้วพาผมถึงหอหรือยัง แต่นั่นก็เกือบสองชั่วโมงหลังจากที่ผมถึงห้อง

“ทำไมวะ?”

“ก็ไอ้แก้วน่ะสิ โทรมาเล่าให้กูฟังว่าน้องปิ๊กอะไรนั่นมานั่งรอมันเป็นเพื่อนมึง” ไอ้แก้วนี่เอง สมควรสอนให้มันเป็นนกแก้วสื่อสารนะผมว่า... งานนี้นกพิราบอาจตกงาน (มุขเก่าไปมั้ย)

“เขาผ่านไปทางนั้น เห็นว่าจะไปซ้อมคาราเต้ เลยนั่งเป็นเพื่อน”

“เฮ้ย...น้องเขาผ่านไปทำอะไร โรงซ้อมคาราเต้คนละฝั่งกับคณะเราเว้ย...ไอ้บ้า” ไอ้ปิงบอกผม เออ... ก็ถูกของมันแหะ แต่ช่างเถอะ

“ช่างเถอะ... ว่าแต่มึงเถอะ ไปทำอีท่าไหนวะ ถึงยางรั่ว” ผมได้ยินเสียงไอ้ปิงหัวเราะ

“ไม่มีอะไรหรอก กูไปกวนตีนสาวเข้าน่ะ แม่นางเลยมาปล่อยลมยางทั้งสองล้อเลย”

“สาวที่ไหนวะ ฮ่าๆ” ผมหัวเราะ “แกไม่ลมขึ้นเหรอวะไอ้ปิง”

“ไม่หรอก... น่ารัก อภัยได้... แต่กูเอาคืนแน่...”

“สงสารน้องเขาว่ะ เฮ้ยๆ เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ น้ำเดือดเล้ว จะต้มมาม่าแล้ว” ผมบอก

“อ่าว ทำไมกินมาม่าวะ ไม่ได้ซื้ออะไรเข้าไปเหรอ” ไอ้ปิงถามผม

“ไม่ว่ะ ไม่นึกอยากกินอะไร มาม่านี่แหละ เฮ้ย เดี๋ยวคืนนี้ ออนเอ็มด้วยนะแก จะเอาไฟล์รูปวันก่อน” ผมบอก พยายามลุกขึ้น

“ได้...เจอกัน” แล้วก็ต่างคนต่างวางสาย ผมเลยจัดการกับมื้อเย็นของตัวเอง



ผมกำลังเอร็ดอร่อยกับมื้อเย็น แต่เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขัดจังหวะ พร้อมกับที่มันเปิดอ้าออก ไอ้แก้วแน่ๆ ที่ถือวิสาสะขนาดนี้ แต่วันนี้ถือว่ามันมีมารยาทนะที่เคาะก่อนน่ะ

“แก้ว ห้องมีน้ำป่ะวะ ของกูหมดแล้ว ลงไปเติมให้หน่อยดิ กินอยู่ไม่ว่าง” ผมบอกไอ้แก้วไปตามนั้น ไม่แม้จะหันไปมองมัน เพราะสนใจกับรายการทีวีตอนค่ำๆ ดูเด็กตอบคำถาม

ผมไม่ได้ยินว่าไอ้แก้วพูดอะไร ถ้าเป็นทุกทีมันคงบ่นกระเจิงไปแล้วที่ผมบังอาจไปใช้คุณนายอย่างมัน แต่เอาเถอะ ไม่บ่นก็ดี ผมได้ยินเสียงปิดประตู แต่ตาก็ยังดูรายการทีวีอยู่ สักพักใหญ่ๆ นั่นแหละที่ไอ้แก้วกลับมา แต่ผมสนใจรูปภาพในนิตยสารรูปถ่ายมากกว่า หูก็ฟัง i-pod ไป ไม่สนใจว่ามันจะเดินไปเดินมาให้ห้องที่เริ่มจะรกอีกละ ทั้งๆ ที่ปิ๊กเพิ่งจะทำความสะอาดไปให้เมื่อวันก่อน

จะว่าไปก็ไม่ได้ขอบคุณปิ๊กสักนิดเลยเรื่องห้อง... อุตส่าห์ทำให้ แต่ก็ช่วยไม่ได้นะ วิ่งมาชนผมเจ็บเองนี่นา ทำงาน(ที่ผมไม่เคยคิดจะทำ)ชดใช้ก็ดีถูกต้องแล้ว...

“จีบเธอนะ ได้มั้ย? จีบเธอนะ...ฉันขอ... จีบเธอนะถึงฉันจะหน้าแดง” ผมครวญตามเพลงที่ฟัง รู้หรอกนะครับว่าตัวเองเสียงไม่ได้ดีเด่อะไร แต่ตอนนี้อยู่กับไอ้แก้วนี่ ไม่จำเป็นต้องอาย...

อีกอย่างผมรู้สึกอารมณ์ดียังไงไม่รู้ตอนฟังเพลงนี้ แบบว่า...นึกถึงเสียงเรียกเข้าของมือถือปิ๊ก ว่าแต่...ทำไมผมต้องคิดถึงอะไรทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับปิ๊กด้วยนะ..

“โอ้ย...เป็นบ้าอะไรของแกวะไอ้จุ๋ย...เว้ย ๆ ๆ” ผมบ้าบออยู่สักพัก จากนั้นก็เปิดดูภาพในหนังสือภาพถ่าย...

พอมารู้ตัวอีกทีก็เกือบจะสามทุ่มแล้ว เลยขยับตัวลุกขึ้น คลานไปหยิบLab topในกระเป๋าหนังที่วางไว้ที่โต๊ะญี่ปุ่นอีกตัวที่ใช้นั่งอ่านหนังสือ ก่อนจะพลิกตัวมานั่งพิงหัวเตียง

“เฮ้ย!” ผมร้องอย่างตกใจ ก็จะไม่ให้ผมตกใจได้ยังไง ในเมื่อคนที่นั่งเขียนอะไรสักอย่างกลางห้องผมน่ะ.. “ปิ๊ก!”

“อือ” เด็กปิ๊กครางรับผม แค่ให้รู้ว่าได้ยินที่ผมเรียกแล้วนะ... ทั้งที่ยังคงก้มหน้าก้มตาทำอะไรสักอย่างอยู่

“มาได้ไง” ผมถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ ก็ลองมาเป็นผมดิ... จะไม่ให้ตกใจได้ยังไง

“เดินขึ้นมา” อันนั้นรู้ละ

“หมายถึงขึ้นหอมาได้ไง มีคีย์การ์ดเหรอ?” ปิ๊กส่ายหน้า

“รอให้มีคนมาแตะ แล้วก็เดินตามเขาขึ้นมา” ผมว่า...ผมควรจะบอกเจ้าของอพาร์ทเม้นต์ดีมั้ยว่า... มันไม่ปลอดภัยเอาซะเลย เกิดมีโจรผู้ร้ายขึ้นมาล่ะ...

“มานานแล้วเหรอ?” ผมวาง Lab top ไว้ข้างตัว หันไปสนใจกับแขกผู้มาเยือนตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ล่ะอย่างจริงจัง พยายามลงจากเตียงและไปนั่งข้างๆ กับปิ๊ก

“ตั้งแต่เติมน้ำนั่นแหละ” O[]O ผมไม่รู้จะทำหน้ายังไงแล้วล่ะ ถ้าใส่อีโมชั่นได้อย่างในโปรแกรม MSN คงประมาณหลอนมากๆ นั่นแหละ

“อย่าบอกพี่นะว่า เราคือคนที่ไปเติมน้ำ” ผมถามด้วยน้ำเสียงที่กลัวคำตอบที่สุด แล้วปิ๊กก็เพียงแค่พยักหน้ารับ ทั้งที่ยังสนใจหนังสือที่วางบนโต๊ะด้วย

นี่ผมคิดว่าปิ๊กคือไอ้แก้ว เลยใช้ไปเติมน้ำอย่างนั้นเหรอ... แม่เจ้า...

ผมคงหลอนไม่พอเลยหันไปทั่วห้องอย่างหวั่นใจ เพราะสภาพห้องตอนแรกมันเริ่มจะรกแล้ว...และ...นั่นไง... เอี่ยมอ่อง คำนี้แทนทุกความรู้สึกครับ

“แล้วมีอะไรหรือเปล่าถึงมาหาพี่น่ะ” ผมตั้งสติ แล้วเลยถามอีก...

“...” ปิ๊กไม่ตอบ ไม่เงยหน้าขึ้นจากหนังสือที่กางอยู่ด้วย แต่มือชี้ไปอีกทาง...

โอเค กล่องข้าว... สองกล่อง อย่าบอกนะว่า...

“ซื้อมาฝากพี่?” ผมถาม เจ้าตัวก็พยักหน้า แต่ก็ยังเขียนอะไรขยุกขยิกในหนังสืออยู่... มันคืออะไรของมันวะ ถึงได้สนใจนักหนา

ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ เพื่อมองว่าปิ๊กสนใจอะไรอยู่... หนังสือเกมส์อักษรไขว้ ของผมนั่นเอง จำได้ว่าซื้อมาแต่ไม่เคยเล่น ความจริงผมเคยเล่นแหละ... แต่สมองของผมรอยหยักน้อยไปหน่อย เลยทนเล่นได้ไม่ถึงเกมส์...จากนั้นก็ปล่อยให้มันวางเรี่ยราดฝุ่นเกาะ เดาว่าปิ๊กคงเจอวันที่เก็บห้องนั่นแหละ

“โห...เก่งว่ะ พี่เล่นได้ไม่ถึงเกมส์เลย” ผมพูด เผลอชะโงกหน้าเข้าไปดูอีก ยิ่งเห็นปิ๊กขีดเขียนคำตอบด้วยตัวอักษรหวัดๆ แล้ว...ยิ่งทึ่ง แต่ว่า คนที่เรียน จำพวกที่เกี่ยวโรงพยาบาล ยา อะไรแนวๆ นี้ตัวหนังสือขอมเรียกพี่ทุกสาขาหรือเปล่าเนี่ย

“...” ปิ๊กไม่ตอบอะไร ซึ่งเหมือนผมจะชินแล้วล่ะ กับไอ้อาการใบ้ตลอดกาลของเด็กนี่ ผมเลยมองเฉยๆ แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ทุกครั้งที่ปิ๊กเคาะปลายดินสอ(ของผม) กับช่องว่าง เมื่อคิดหาคำตอบ ก่อนจะลากเป็นตัวอักษรลงไป

“เก่งๆ” ผมชม เมื่อเห็นว่าปิ๊กจบเกมส์ได้ในเวลารวดเร็ว... ซึ่งเร็วกว่าผมมากโข ให้ถูก ผมคงไม่มีวันทำได้จบเกมส์หรอก เฮ้อ... เกิดมาหารอยหยักสมองได้น้อยก็ต้องทำใจครับ...

ด้วยเพราะผมมัวแต่ตื่นเต้นนั่นแหละเลยไม่รู้... หรือความจริงผมมันความรู้สึกช้ากันแน่ก็ไม่รู้... พอรู้ตัวก็ตอนที่ ปิ๊กเงยหน้าขึ้นมานั่นแหละ ถึงได้รู้ว่าระยะห่างที่เขาพูดเสมอว่า ระยะอันตรายนั้นเป็นยังไง

คนอื่นเป็นยังไงไม่รู้


แต่ที่ผมรู้ก็คือระยะที่ห่างกันเกือบสองคืบ เป็นระยะห่างที่น่ากลัวของผม น่ากลัวว่าหัวใจจะระเบิด น่ากลัวว่าดวงตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นจะทำให้ผม...คลั่งไคล้

“ปิ๊กใส่คอนแทคฯ หรือเปล่า” ผมถามเสียงลอยๆ รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เหมือนเสียงของตัวเองลอยอยู่ในอากาศ ก้องอยู่ในหัว ปิ๊กมองสบตาผมนิ่งแววตาที่ผมอ่านไม่ออก แต่ทำหัวใจของผมวูบวาบสั่นไหวอย่างรุนแรง

“เปล่า...”

“ตาสวยมาก” ผมว่า... มันสวยจริง ๆ สวยจนผมยกมือขึ้นไปจะแตะที่เปลือกตาคู่นั้น

“อือ...” ปิ๊กแค่ตอบรับสั้นๆ ก่อนจะปิดเปลือกตาลง เมื่อมือผมแตะที่คิ้วและไล่ลงมาที่เปลือกตา...

ขนตาของปิ๊กขยับนิดๆ ผมรู้สึกได้จากปลายนิ้วว่าปิ๊กคงกรอกตาไปมา ก่อนจะเริ่มนิ่งให้ผมแตะตรงเปลือกตาได้ตามใจ ปิ๊กนิ่งได้แบบที่ผมไม่อยากเชื่อ นิ่งงันเหมือนหินสลัก

ผมสะดุ้งเฮือก เมื่ออยู่ก็มีเสียงครืดคราดตามด้วยเสียงริงโทนเพลงท่อนสร้อยที่ผมโปรดปรานดังขึ้น มือถือผมเอง แต่มันอยู่ที่หัวเตียง ผมเลยต้องพยายามยันตัวขึ้น แต่สภาพมันคงอนาถเต็มทน ผมเลยได้ยินเสียงถอนหายใจของปิ๊กที่นั่งอยู่ ก่อนที่ร่างสูงๆ ของปิ๊กจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบไอ้จิ๋วที่ร้องลั่นนั้นมาส่งให้

...Ping...

“ว่าไงวะปิง”

“เฮ้ย! เอ็มของกูเป็นบ้าอะไรไม่รู้ว่ะ ออนไม่ได้... เอาไงดี” เสียงไอ้ปิงดูหงุดหงิด ผมยังไม่ทันพูดอะไรตอบ เสียงเรียกเข้ามือถืออีกเครื่องก็ดังขึ้นแทรกเข้ามา ผมหันไปมอง ปิ๊กก็ชูของตัวเองขึ้น ประมาณว่าของเขาเอง ก่อนจะกดรับสาย

“เสียงใครพูดวะ” ไอ้ปิงถามผม สงสัยมันได้ยินเสียงของปิ๊กที่นั่งอยู่ข้างๆ ผม

“อ่อ...ปิ๊กน่ะ” ผมตอบไป ไอ้ปิงเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะถามว่า...

“ปิ๊ก...ใช่ปิ๊กเภสัชปะวะ ที่เป็นนักกีฬาคาราเต้คนที่ชนแก”

“ก็มีอยู่คนเดียว” ผมตอบ หูแอบฟังการสนทนาของปิ๊กไปด้วย ซึ่งแทบจะไม่มีอะไรมาก... เหมือนอีกฝ่ายจะเป็นฝ่ายพูดมากกว่า เพราะปิ๊กเอาแต่ อืม... อืม...และอืม...

“มาทำไมวะ...” ไอ้ปิงถามผมอีก

“มาเยี่ยมกูน่ะ ซื้อข้าวมาฝาก”

“เอ่อ... เดี๋ยวรูปกูโหลดไปให้มึงที่ ม.ละกัน พรุ่งนี้เช้ากูไปรับ” ไอ้ปิงบอก

“ได้ๆ ไม่รีบ กูแค่อยากเห็นน่ะ... เออ ไอ้ปิง ของอาจารย์หงวนแกเสร็จยังวะ กูไม่เข้าใจ...” ผมกำลังจะพูดต่อ แต่หูดันไปได้ยินเสียงปิ๊กพูดเป็นประโยคซะก่อน

“เดี๋ยวเอมขับมารับละกัน รออยู่ที่ซอย เอ็ม” ผมหันไปมองหน้าปิ๊ก ที่หันมาทางผมพอดีด้วย

“ตรงเซเว่น” คำพูดของปิ๊กนั่นหมายถึงเซเว่น ข้างหอของผมนั่นเอง

“เฮ้ย..ไอ้จุ๋ย ของจารย์หงวนกันไหนวะ กูเสร็จไปสองแล้ว” เสียงของไอ้ปิงดังแทรกมา

“ดะ...เดี๋ยวนะ แกถือสายรอแป๊บหนึ่ง” ผมว่า ก่อนจะหันมาทางปิ๊กที่วางสายไปแล้ว และหยิบของมาถือไว้

“จะกลับแล้วเหรอ? เพื่อนมารับใช่ปะ” ผมถาม ปิ๊กก็แค่พยักหน้า

“พี่ส่งตรงนี้ได้มะ” ผมว่าอีก

“สังขารเขาไม่ได้มีมาให้ฝืนนะ” ผมได้ยินเสียงไอ้ปิงหัวเราะก๊าก...เดาว่ามันได้ยินคำพูดประโยคนี้ของปิ๊ก

“ปากน่ะ...จะมอมไปถึงไหนวะ” ผมว่า อดแขวะไม่ได้...เด็กบ้าอะไรวะ ปิ๊กไม่ได้ตอบโต้อะไร เขายิ้ม มีเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ มาให้ผมได้ยิน

“ไปนะ...” ปิ๊กพูดแค่นั้น ลุกขึ้นเดินไปสวมรองเท้าที่ประตู ก่อนจะเปิดประตู

“ขอบใจนะสำหรับข้าว แล้วก็...บาย” ผมไม่รู้จะพูดอะไรมากกว่านั้น เพราะยังรู้สึกเหมือนตาจะพร่ากับรอยยิ้มจางๆ ของปิ๊ก แล้วก็ความรู้สึกบางอย่างที่มันพุ่งเข้ามาในอกข้างซ้าย

ปิ๊กไม่ได้พูดอะไร เด็กนั่นก็แค่ถอยออกไปนอกห้องก่อนจะยิ้มให้ผมแล้วปิดประตู โดยไม่ลืมกดล็อคให้ผม


และผมก็จะไม่ลืมเหมือนกันว่ารอยยิ้มก่อนที่ประตูจะปิดน่ะ มันเป็นยังไง มันทำให้ผมรู้สึกยังไง ก่อนจะยกมือถือขึ้นมาแนบหู

“ไอ้ปิง”

“เออ...” ผมกลืนน้ำลาย ในใจกำลังนับตัวเลขอยู่ มันไปจบที่เลขสี่...

เลขนำโชคประจำตัวของผม

“แกเคยตกหลุมรักคนที่เจอแค่สี่ครั้งบ้างปะวะ” เสียงของผมลอยเคว้งไปเลย ไอ้ปิงทำเสียงงึมงำในลำคอ

“ถ้ามันใช่จริงๆ แค่ครั้งเดียวก็ถอนตัวไม่ขึ้นก็มีว่ะ มีอะไรปะวะ แล้วเรื่องจารย์หงวนล่ะ” ผมยังคงกลืนน้ำลายลงคอ คิดถึงสถานภาพของตัวเองตอนนี้ และคนที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อตะกี้... มันก็มาจบอยู่ที่คำว่า...ทอม...

“ไอ้ปิง”

“เออ” ผมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด

“กูคิดเสมอเลยนะ ว่า... พระเจ้าชอบแกล้งมนุษย์”

“แล้ว?”

“แล้วมนุษย์คนนั้นก็คือกูนี่แหละ” ผมตอบไปด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจอย่างแรง และก็ได้ยินคำพูดของไอ้ปิงดังตามสายมาว่า

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับวิชาของอาจารย์หงวนวะไอ้จุ๋ย”

+++++++++++

มาดึกเช่นเดิมคับ... แหะๆ
ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ที่มีนะคร้าบบบ
ถ้าจะบอกว่า “นกฮูกตาโต” ตัวนี้ “ใสซื่อ” จะมีใครเชื่อปะน้า...




Share |


เกมส์ทดสอบความรัก เกมทดสอบความรัก
เกมส์ทดสอบความรัก
เกมทดสอบความรัก
เกมส์ฝึกความจำ เกมส์ตัวตุ่น
เกมส์ฝึกความจำ
เกมส์ตัวตุ่น
เกมส์ben10
เกมส์ben10
เกมส์มนุษย์ลาวา
เกมส์นารูโตะ
เกมส์นารูโตะ ต่อสู้
โหลดนานนิ๊ด 4.5MB
แต่สนุกมาก

By : นกฮูก    Date : 24 Nov 2009 02:10    แจ้งลบกระทู้ หมายเลข 388059 ( คนทั่วไปแจ้งลบ )    ลบกระทู้ เฉพาะ เจ้าของกระทู้เท่านั้น !! ( ลบกรณี Post ซ้ำ , ไม่ต้องการให้มีกระทู้นี้ในระบบ )

เปิดอ่าน กระทู้ทั้งหมด ที่ นกฮูก ตั้งกระทู้ 64 กระทู้
Topic ล่าสุด ที่ นกฮูก ตั้ง 6 กระทู้ มีดังนี้
 420603   Short sweet summer ตอน ทะเลาะ (Come back to nothing)
 415599   ~Short sweet summer~ ตอน หัวใจทำงานหนัก
 415342   ~Short sweet summer~ ตอน เป็นอย่างนี้ทุกที...
 415077   ~Sweet summer~ ตอน A Tu CorazOn (The end)
 414956   ~Sweet summer~ ตอน อย่าปล่อยให้คนคนหนึ่งคิดถึงเธอ....
 414548   ~Sweet summer~ ตอน ....
เปิดดู กระทู้อื่นๆ ที่ นกฮูก เข้าร่วมตอบ ( ในกระดานข่าวทั้งหมด )

 
แนะนำ เว็บไซด์ ในเครือ น่ารักดอทคอม
@ โฆษณา ปรับแต่งมือถือ !!! : Truetone Karaoke Poly Karaoke Truetone PolyRingtone Mobile Wallpaper Mobile Theme Mobile Animation Vdo Clip Sound Clip Mobile Game My Wallpaper
@ รู้ไว้ จะได้ไม่ตกยุค Top 50 อันดับเพลงฮิตติดชาร์ท ทุกค่ายเพลง ทุกศิลปิน ( 50 TOP Chart ) ไม่ว่าจะ GMM Grammy , RS , BMG , EMI , Sony Music รวมไว้ที่นี่ !!! Update รายสัปดาห์ !!!
@ Magnet Fever แม็กเน็ต ฟีเวอร์ เว็บของสะสม Magnet ( แผ่นแม่เหล็ก Mini Poster ) ของภาพยนตร์ไทย และ ภาพยนตร์ต่างประเทศ เน้นของ SF CINEMA
@ Krabi Koh Samui Pattaya Phuket Bangkok Thailand Hotels Reservation and Thailand Hotels Directory
@ โฆษณา บ้านทอมดี้ บอร์ด คุยกัน ประสา หญิงรักหญิง นิทาน เรื่องสั้น อิโรติก บทกวี กลอน
@ โฆษณา ดูดวง เลข 7 ตัว 9 ฐาน ตรวจดวงชะตา อัตราค่าบริการ ดวงละ 200 บาท ต่อ 30 นาที สนใจ Click อ่านรายละเอียด


ความคิดเห็นตามปี : [ ปี 2552 ]   [ ปี 2553 ]   [ ปี 2554 ]   [ ปี 2555 เป็นต้นไป ]  
หน้านี้ แสดง ความคิดเห็นตั้งแต่ปี พศ. 2555 ( คศ. 2012 ) เป็นต้นไป เท่านั้น !



ขอเชิญร่วมตอบกระทู้
ความคิดเห็น
โดย
Member ID
** เฉพาะสมาชิกระบุ ID (ตัวเลข)
Password** เฉพาะสมาชิก => [[ สมัครสมาชิก Click!! ]]
ยิ้ม บึ้ง อาย smile blue shy นอน แว่นกันแดด supergrin embarass ตาย cool clown pukey
eek sarcblink smokin reallymad confused crying lol yawn devil tongue aysmile tasty grazy
คลิกที่รูป เพื่อแทรกรูปลงในข้อความ

มารยาทในการใช้งาน Webboard'
คำเตือน !!
1. การ Post ข้อความ ที่เป็น การรบกวน ความเป็นส่วนตัว การสบประมาท ดูหมิ่น หยาบคาย อนาจาร ซึ่งรุกรานต่อความเป็นส่วนตัว เป็นภัยต่อผู้อื่นบนเว็บไซต์ มีความผิดทางกฎหมาย
2. เพื่อความปลอดภัย และ ความเป็นส่วนตัว โปรดหลีกเลี่ยง การลงเบอร์โทร ชื่อ-สกุล จริง ในการ Post ข้อความ แนะนำ ให้ติดต่อกันทาง Email ตรง !! จะดีกว่านะ !!
[ ปิดหน้าต่างนี้ ]

ผู้สนับสนุน : ร้านดอกไม้ | หาเพื่อน | เกมส์จับคู่ผลไม้ | ดารา | ดูดวง | โทรศัทพ์มือถือ
Bangkok Hotels | MMS | HIV AIDS | Wallpaper | Directory | Barbie | Lady | CheckDomain
games เกม เกมส์ เกมส์แต่งตัว เกมส์มาริโอ เกมส์ทำอาหาร เกมส์ปลูกผัก game | เพลง | รถยนต์มือสอง
รหัสไปรษณีย์ | รถมือสอง | สถิติหวย ตรวจหวย ใบตรวจหวย ตรวจสลากกินแบ่งรัฐบาล | เกมส์เต้น
หางาน งาน งานราชการ | เกาะช้าง กาญจนบุรี | เกมส์บีบสิว | ดูหนัง | เกมส์จับคู่ | เกมส์บุรุษพยาบาล
หางานสุโขทัย | หางานจันทบุรี | หางานลำปาง | หางานกรุงเทพ | หางานเชียงราย | ฟุตบอล | Meetang


Copyright © Since Feb 2004 www.narak.com ( น่ารักดอทคอม ) , Code : Moha