Cute Variety Online

 
โชว์หวย
น่ารักดอทคอม | หาเพื่อน Msn List | คลับคนน่ารัก | แชท ห้องคุย | กระดานสนทนา | อีการ์ด Ecard | ทอมดี้ น่ารัก | สมัครสมาชิกใหม่
 
 
 
Member
Profile ของ Owl
Owl
 
Level : 500
 
ส่งจดหมายถึง นกฮูก IP-address : 124.120.156.60
SpeedTest

speedtest

~Sweet love and Sweet winter~ 4

ตอนที่4


ผมคิดว่าผมกำลังบ้า... กำลังอยู่ในสภาวะจิตตกอย่างรุนแรง ออกแนวประสาทเสียและเหมือนจะเป็นบ้าแน่ๆ ผมต้องบ้า ไม่ก็เป็นโรคจิตอ่อนๆ

นับตั้งแต่วินาทีที่ผมคิดว่าผมชอบปิ๊ก ผมก็เหมือนคนประสาทเสียเข้าไปทุกวัน มันจะเป็นไปได้ยังไง ผมเป็นทอมนะ ปิ๊กนั่นอีก... เด็กนั่นดูยังไงก็ไม่ใช่ผู้หญิง แมนจ๋าขนาดนั้น... ผมต้องแบบ...เพี้ยน! ลำพังทอมกับดี้ เลสเบี้ยนก็แยกกันลำบากแล้ว แล้วถ้าทอมกับทอมล่ะ มันคืออะไร?

แต่คืออะไรนั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่? ปัญหาใหญ่ที่สุดของผมก็คือ...

เรื่องที่ผมคิดว่า..ผมชอบปิ๊กนั่น มันดูจะจริงขึ้นทุกวัน...

“วันนี้บ่ายว่างนี่หว่า” เสียงไอ้ปิงพูดขึ้น ผมเงยหน้าขึ้นจากกล้องถ่ายรูป

“แล้ววิชาของจารย์หงวนล่ะ”

“ส่งงานแล้วกลับ” ไอ้ปิงตอบผม “ไอ้แก้วไปไหนวะ”

“กลับไปก่อนแล้ว...” ผมว่า มิน่าล่ะไอ้แก้วถึงฝากผมส่งงาน ผมนึกว่ามันจะโดดซะอีก

“ไปหาไรกินกันเถอะว่ะ หิว” ผมพยักหน้ากับคำชวนของไอ้ปิง ก่อนจะเก็บของ แล้วลุกเดินไปที่โรงอาหารของมาหาวิทยาลัย


วันนี้ผมก็อยู่ในชุดนักศึกษาเช่นเดิม แต่ต่างกันตรงที่ผมมีเสื้อคลุมแล้วก็สวมรองเท้าผ้าใบ... วันนี้ ต่อให้มีคนมาชน หรือปิ๊กจะวิ่งมาชนผมอีกรอบ ผมก็ไม่หวั่น นอกจากขาจะหายแล้ว การทรงตัวของผมก็ดีเลิศ

“กระเป๋าสวยว่ะ เท่าไหร่วะ” ไอ้ปิงทักเรื่องกระเป๋า จริงสินะ มันยังไม่รู้นี่ว่าปิ๊กให้กระเป๋าใบนี้กับผม

“ไม่รู้ว่ะ”

“อ่าว”

“พอดีมีคนให้มาน่ะ...” ไอ้ปิงพยักหน้า

“ใครให้วะ” นึกอยู่แล้วว่ามันต้องถาม...

“ปิ๊ก” ผมก็ตอบไป ก่อนจะมองโน้นมองนี่ เมื่อใกล้จะถึงโรงอาหาร

“แหม...ถ้ามึงไม่ใช่ทอมนี่กูต้องคิดไอ้น้องปิ๊กไรนี่มาจีบมึงแน่เลยว่ะ” ไอ้ปิงทำเสียงรู้ทัน ทำเอาผมแอบหน้าแดง พอรู้สึกว่าหน้ามันร้อนๆ ผมก็ทำเป็นมองซ้ายมองขวาไม่ให้ไอ้ปิงสังเกต

ให้ตายเถอะมาพูดอะไรตอนนี้ก็ไม่รู้... คนยิ่งหวั่นไหวอยู่

จะว่าไปตั้งแต่วันนั้นผมก็ยังไม่เจอปิ๊กอีกเลย... เป็นอาทิตย์แล้วมั้ง... หรือว่าจะลาขาดจริงๆ แต่คงไม่หรอกมั้ง... ก็ถึงตอนนั้นจะบอกว่าลาขาด แต่ปิ๊กก็ยังไปหาผมที่ห้องอยู่เลย... แล้วปิ๊กหายไปไหนตั้งอาทิตย์หว่า...

“นี่! เธอ...นี่!” ผมได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกจิกๆ จากทางด้านหลัง แต่ไม่ได้สนใจอะไร เขาคงไม่ได้เรียกผมหรอก

ผมกับไอ้ปิงเลยเดินไปเรื่อยๆ แต่เสียงเรียกจิกยิกๆ นั่นก็ยังดังตามมาตลอด

“ใครมันเป็นไก่ว่ะ เรียกจิกอยู่ได้” ไอ้ปิงบ่นแบบรำคาญ ผมก็รู้สึกเหมือนมันนั่นแหละ แต่ไม่ได้หันไปสนใจ จนกระทั้งผมกับไอ้ปิงต้องหยุดเดินกะทันหัน เมื่อมีผู้หญิงร่างเล็กตัวพอๆ กับไอ้แก้วมาขวางหน้า

ผมมองผู้หญิงตรงหน้าและสรุปได้ทันทีว่า เธอเป็นเด็กปีหนึ่ง ดูจากกระโปรงพีช และรองเท้าคัตชูสีขาว... เธอเป็นผู้หญิงน่ารัก แอ๊บแบ้วได้อีกเลยล่ะ แต่ผมไม่ค่อยชอบผู้หญิงสไตรนี้ด้วยสิ ดูเหมือนตุ๊กตา น่ากลัวยังไงไม่รู้ ก็ไอ้ตาโตๆ ที่เหมือนจะทะลุออกมาจากเบ้านั่นแหละ คงเพราะใส่คอนแทคเลนแบบที่เขาเรียกว่า บิ๊กอายอะไรนั่นหรือเปล่าหนอ ไอ้คนใส่แว่นอย่างเดียวอย่างผมก็ไม่ค่อยสันทัดซะด้วย

“มีอะไรเหรอครับน้อง” ไอ้ปิงเป็นคนถามด้วยน้ำเสียงสุภาพบุรุษจอมปลอม ที่ผมกับไอ้แก้วแอบตั้งฉายาให้

“กระเป๋านั่นมันของปิ๊กนี่” น้องคนนั้นไม่ตอบ แต่เธอกลับพูดคนละเรื่องกับที่เพื่อนผมถามไปเลยล่ะ ซึ่ง...มันพุ่งมาตรงๆ ที่ผมเลย...

“เข้าใจผิดมั้งครับน้อง กระเป๋านี้อยู่กับเพื่อนพี่นะครับ” ไอ้ปิงยังพูดด้วยน้ำเสียงเดิม แต่เดาได้ว่ามันคงไม่ค่อยอยากเสวนาอะไรกับน้องคนสวยนั่นหรอก... แบบว่ารู้เสปกมันครับ ถึงมันจะไม่คบสาวจริงจังก็เถอะ

“ฉันจำได้...นี่มันกระเป๋าของปิ๊ก... เธอเอามาได้ยังไง ขโมยใช่มั้ย?” เวรกรรม!

“เปล่า! พี่ไม่ได้ขโมยนะ” ผมพูด ก่อนจะหันไปมองหน้าไอ้ปิงที่ทำหน้าระอาสุดๆ สงสัยหิวจัด

“จะเป็นไปได้ยังไง ต้องขโมยมาแน่ๆ นี่ใบโปรดของปิ๊ก เอาคืนมานะ” แว้กๆ

ผมถอยหนีทันทีที่เด็กสาวคนนั้นพุ่งเข้ามาจะคว้ากระเป๋าของปิ๊กที่อยู่กับผม ไอ้ปิงรีบเข้ามาขวางไว้ทันที

“น้องครับ... กระเป๋าก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ นี่อาจจะเป็นใบที่เหมือนของคนที่น้องว่าก็ได้” ไอ้ปิงพยายามไกล่เกลี่ย แต่เด็กสาวคนนั้นไม่ยอม แถมยังมีเพื่อนของเธอเดินเข้ามาสมทบอีก

“หยา... อาจจะแค่คล้ายกันก็ได้” เสียงเพื่อนคนหนึ่งของเด็กที่ชื่อหยาพูดขึ้น

“อ่าว!น้องตะวัน เพื่อนน้องเหรอ? แสดงว่าเด็กเภสัชสิ” ไอ้ปิงทัก ท่าทางเหมือนรู้จักเด็กสาวอีกคนที่ชื่อตะวัน นี่ต้องอย่างนี้ คนแบบนี้แหละสเปกไอ้ปิง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาดูสเปกใคร เพราะผมบังเอิญสบตากับสายตาเด็กหยานั่น

“ใช่สิ...หยาจำได้...ตุ๊กตาที่ห้อยนั่นน่ะ เป็นของที่หยาเอาไปห้อยกระเป๋าใบนี้ของปิ๊กเองกับมือ แกขโมยมาใช่มั้ย?” ผมก้มลงมองตุ๊กตาผู้หญิงที่ห้อยติดซิบนั่นทันที ก็นึกอยู่แล้วว่าทำไมแมนขนาดปิ๊กถึงมีของน่ารักแบบนี้ห้อยอยู่

“จำผิดปะเนี่ย...มั่วนิ่มหรือเปล่า? แล้วใช้คำพูดให้มันดีหน่อยน่ะ ถึงผมกับเพื่อนจะเรียนคนละคณะกับพวกคุณ แต่ไม่ใช่เพื่อนเล่น” ไอ้ปิงเสียงดุทันที ไม่ใช่ดุแค่เสียงซะด้วยหน้าก็ดุ ผมว่ามันโมโหหิว...

“อย่ามายุ่ง! เอากระเป๋าแฟนฉันมานะ” อะไรนะ! ผมอึ้ง! เด็กหยานั่นพูดว่าไงนะ แฟนงั้นเหรอ?

“ถอยไปเลย... กระเป๋าใบนี้ปิ๊กเขาให้เพื่อนผมเอง แล้วเพื่อนผมก็ไม่ใช่ขโมยด้วย” ไอ้ปิงขยับมาขวางหน้าผมที่ยืนอึ้งอยู่อีกครั้ง ก่อนที่ผมจะโดนเด็กหยานั่นตะกุยหน้าเอา

แต่...ปิ๊กมีแฟนแล้วเหรอ?

“ไม่มีทาง! ปิ๊กชอบกระเป๋าใบนี้มาก ไม่มีทางเอามาให้คนอื่นหรอก เอาคืนมา!” เด็กหยานั่นทำท่าจะพุ่งเข้ามาอีก แต่หนึ่งก็โดนเพื่อนผมขวางอยู่ อีกหนึ่งก็เพื่อนอีกสองคนของฝ่ายนั้นดึงไว้ ตอนนี้คนเริ่มมามุงดูแล้ว กะอีแค่เรื่องกระเป๋านี่นะ

“พี่ว่าตะวันพาเพื่อนไปดีกว่า พี่ยังยืนยันคำเดิม ว่าปิ๊กเอากระเป๋าใบนี้ให้เพื่อนพี่เอง ถึงพี่จะไม่ได้เห็นกับตาตอนให้ แต่ปิ๊กเคยไปที่ห้องของเพื่อนพี่นะครับ” ไอ้ปิงหันไปพูดกับน้องตะวันที่พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะพยายามดึงเพื่อนให้ออกห่าง แต่ไม่ค่อยเป็นผล (นัง)เด็กหยานั่นโวยวายไม่หยุด และสุดท้ายผมเองนั่นแหละที่ทนไม่ไหว โกรธเสียเอง

“นังทอมขี้ขโมย...ขโมยของของแฟนฉัน นังทอมบ้า” เป็นคุณจะโกรธมะโดนตะโกนด่าขนาดนี้...

“ไอ้ปิง” ผมเรียกเพื่อนด้วยเสียงเบาๆ

“เออ”

“คณะเภสัชไปทางไหนวะ” ผมถาม ไอ้ปิงนิ่งคิด...

“เดินตามทางนี้ไป อีกสองตึกมั้ง...ทำไม” ผมไม่ตอบคำถามของปิง แต่เดินลิ่วไปทางที่เพื่อนบอก ปล่อยให้(นัง)เด็กปากเสียนั้นโวยวายอยู่นั่นแหละ


หนอย... ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีใครมาด่าผมอย่างนี้เลย... ผมอาจจะไม่ใช่คนมีปากมีเสียงอะไรกับใคร แต่ไม่ได้หมายความว่าผมโกรธไม่เป็นสักหน่อย แล้วตอนนี้ผมก็โกรธ... โกรธมากด้วย... ตายแน่..ไอ้เด็กปิ๊ก

มีแฟนอยู่แล้วแท้ๆ แล้วยังจะมาดี้ด้าวุ่นวายกับคนอื่น จนผมต้องมาเดือดร้อนอย่างนี้

ยิ่งคิดยิ่งโมโห...จะหาแฟนทั้งทีเอาที่มีมารยาทอย่างนี้ไม่ได้หรือไง... แล้วนี่มันอะไร? ปัดโธ่โว้ย!

ผมบ่น โวยวายอยู่ในใจ มีเสียงไอ้ปิงตามหลังมา และในวินาทีต่อมามันก็เดินมาคู่กับผม

“ฝากของด้วย” ผมว่า ก่อนจะยัดพวกตำราเรียน สองสามเล่มที่เพิ่งล้วงออกมาจากกระเป๋าสะพายของเด็กนั่นให้กับปิง และเอากระเป๋าใบนั้นมาถือไว้แน่นในมือ...


ป้ายคณะเด่นสง่าให้ผมได้เห็นตรงหน้านี่เอง ผมไม่รอช้ารีบซอยเท้าเดินเข้าไป มีไอ้ปิงตามมาติดๆ ผมเดินสวนกับเด็กเภสัชหลายคน พอถามหาปิ๊ก สองสามคนแรกส่ายหน้า ไม่ใช่ไม่รู้จักหรอก แต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนต่างหาก

“น้องคะ...ขอโทษค่ะ รู้จักปิ๊กมั้ยคะ ปีหนึ่ง”

“อ่อ...ค่ะ ทำไมคะ”

“คือพี่อยากรู้ว่าเขาอยู่ไหนน่ะค่ะ พอดีเขาให้เอาของมาคืนให้” ผมตอบน้องคนเกือบสวยไป เธอยิ้ม

“เมื่อกี้เห็นคุยกับรุ่นพี่ที่หลังคณะน่ะค่ะ เดินไปทาง...” น้องเกือบสวย แต่มารยาทสวยบอกทางผมเสร็จสรรพ ต่างกับยัยเด็กปากนรกที่ด่าผมเมื่อกี้สิบลับ อย่างนั้นสินะที่เขาเรียกว่า หน้าตาดีใช่ว่าสัน...จะดี

“แกจะทำอะไรวะไอ้จุ๋ย”

“อย่าเพิ่งมาถามไอ้ปิง กูโมโห” ผมพูดระหว่างที่เดินเร็วๆ ไปตามทางที่น้องคนนั้นบอก ไม่นาน ผมก็มาถึงที่หมาย

การมองหาปิ๊กนั้นไม่ใช่เรื่องยากสักนิด...เด็กนั่นโดดเด่นอยู่ตลอดเวลา ต่อให้อยู่ท่ามกลางคนนับร้อยนับพัน ปิ๊กก็เป็นจุดสูงสุดเป็นหนึ่งเดียวที่ผมสามารถมองเห็นเป็นคนแรกเสมอผมมั่นใจ

“เฮ้ย...ใจเย็นนะไอ้จุ๋ย” ไอ้ปิงกระซิบบอกผม หูของผมได้ยินก็จริง แต่สมองไม่เข้าใจคำพูดนั้นสักนิด

ผมสาวเท้ายาวๆ ของตัวเองเข้าไปหากลุ่มนักศึกษาที่นั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ มีเสียงหัวเราะบ้างก็จริง แต่หน้าของปิ๊กก็ยังคงเรียบเฉย หากจะให้ผมบอก ปิ๊กสนุกกับการสนทนานี้นะ เพราะดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของปิ๊กนั้นมีแววสุกใส ดูสนุกสนาน

ผมยังคงก้าวเดินตรงไปหาปิ๊ก มีหลายคนสังเกตถึงการมาของผมกับปิงได้ จึงมีสายตาหลายคู่มองมาทางเราสองคน รวมถึงดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นด้วย

“จุ๋ย...” นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินปิ๊กเรียกชื่อผม... ซึ่งผมก็เดาได้อยู่แล้ว...ปิ๊กสามารถเรียกทุกคนว่าพี่ได้ แต่ไม่เคยเรียกผมเลยสักครั้งเดียว ไม่แปลกถ้าเด็กนั่นจะเรียกชื่อผมเฉยๆ

ปิ๊กขยับกายเหมือนจะลุกขึ้น วันนี้ปิ๊กใส่ชุดนักศึกษาหญิง ถึงกระนั้นรังสีวายของเขาก็ไม่เคยลดลง เสน่ห์ก็ยังคงมีมากอยู่ดี แต่ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

“มาได้ไง” ก็เดินมาสิวะ... แต่ผมไม่ได้พูดออกไปหรอก สิ่งที่ออกไปนั่นก็คือ กระเป๋าต่างหาก

กระเป๋าสะพายของปิ๊ก ออกจากมือของผมด้วยแรงเหวี่ยงเต็มที่ของผม และมันก็ไปอยู่บนหน้าของเจ้าของของมันนั่นแหละ

“เอาของของนายคืนไป... แล้วก็หัดสั่งสอนแฟนตัวเองด้วยนะ ว่าให้รู้จักมารยาทด้วย ก่อนที่จะถูกคนอื่นสอนมารยาทให้ด้วยของต่ำๆ ต่ำเหมือนกับกิริยาท่าทางของแฟนนายนั่นแหละ” แวบหนึ่งผมเห็นกระเป๋าหล่นลงกับโต๊ะหินอ่อน พร้อมกับที่เห็นใบหน้าที่ดูตกใจของปิ๊ก แต่ก็แค่แวบเดียว เพราะผมหมุนตัวเดินออกมาแล้ว...

ผมไม่สนใจว่าเพื่อนจะเดินมากับผมหรือเปล่า ไม่สนใจบ้าบอคอแตกอะไรทั้งนั้น... รู้แต่ว่า ตอนที่ได้ยินเด็กไอ้หยานั้นบอกว่าปิ๊กเป็นแฟนของเจ้าหล่อน ผมก็หงุดหงิดแล้วก็แปลบเข้าที่อก ตอนนี้ก็ยังเสียดแทง จี๊ดได้ไม่หยุด...

“เวรเอ้ย!” ผมสบถ เร่งความเร็วของการเดิน แต่ดันไม่มองทาง พอรู้อีกที มาโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้ เหมือนจะเป็นโรงกระจกอะไรสักอย่าง...กรรมของไอ้จุ๋ย

“ที่ไหนวะ”

“จุ๋ย!” เสียงเรียกจากทางด้านหลังทำเอาตัวผมแข็งทื่อ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงไอ้ปิงแน่นอน เสียงหวานๆ นั้น

“ถ้าจะกลับคณะต้องไปอีกทางหนึ่ง” ปิ๊กพูดบอกผม ซึ่งผมก็หมุนตัวเดินกลับทันทีเช่นกัน แต่พอจะเดินผ่านปิ๊กที่ยืนอยู่ก็ต้องหยุด เพราะปิ๊กคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของผม

“แต่คงไม่ได้กลับตอนนี้... เสียใจด้วย”

“ปล่อย!” ผมไม่ได้ดิ้นอย่างในนางเอกละครหรอก เพราะทำท่าทางสะบัดสะบิ้งอย่างนั้นไม่เป็น เลยทำได้แต่ยืนมองสบตากับปิ๊กเฉยๆ

“ไม่”

“ปล่อย...”

“ไม่...มี...ทาง...”

“ไอ้จุ๋ย” เสียงไอ้ปิงตามมา “แกเดินมาผิดทางนะไอ้บ้า” ไอ้ปิงโวยวาย แต่ผมไม่ได้หันไปมองเพื่อนรัก

“ปิ๊กของคุยกับจุ๋ยเป็นการส่วนตัว...นะคะ” ปิ๊กหันไปพูดยิ้มๆ กับปิงแต่หางเสียงกับหนักจนปิงยกมือทั้งสองข้างขึ้น

“ฉันรอที่ทางแยกนะจุ๋ย” อ่าว! ไม่ห่วงกันหรือไงวะไอ้เพื่อนบ้า...

พอไอ้ปิงคล้อยหลังไป ปิ๊กก็ดึงผมไปมุมอาคารเรียนที่ดูจะเป็นมุมอับสักหน่อย เพราะมีโรงกระจกบังอยู่ผมยืนชิดผนังด้านใน ปิ๊กยืนในท่าที่มือข้างหนึ่งเท้าสะเอวไว้ มืออีกข้างถือกระเป๋าต้นเหตุ

“ไหนบอกมาซิ...ว่าเอามาปาหน้าทำไม” ปิ๊กถามด้วยเสียงราบเรียบ แต่แววตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นกลับดูวูบวาบน่ากลัว... ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ จนตัวเองได้ยินเสียงเอือก...

“เอามาคืน...”

“ด้วยวิธีนี้?” ปิ๊กใช้หางเสียงค่อนข้างสูง ก่อจะปากระเป๋ากระแทกกับผนังเฉียดหน้าผมไปนิดเดียว

“ถ้าโดนหน้าจะว่าไงวะ”

“ก็เจ็บเหมือนกันไง” ปิ๊กสวนผมมาทันที ผมจ้องหน้าปิ๊กอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วก็ต้องอึ้ง เพราะหน้าขาวๆ ของปิ๊กมารอยแดงที่แก้มขวาและเหมือนจะเป็นรอยข่วนที่มุมปากเล็กน้อย...เวรแล้วไอ้จุ๋ย เสียโฉมเลย...

“ก็สมควรแล้ว...นายต้องรับผิดชอบแทนแฟนนายดิ มีอย่างที่ไหน...”

“ว่าไงนะ” ผมยังไม่ทันพูดจบเลยด้วยซ้ำปิ๊กก็ชิงถามสวนเข้ามา ทำเอาผมลืมไปเลยว่าจะพูดอะไร

“อะไร?”

“ถามว่านายว่าใครแฟนใครนะ” ปิ๊กย้อนถามผม

“กะ..ก็...นาย”

“กับใคร” ปิ๊กก้าวเข้ามาใกล้ผม ซึ่งผมเห็นแววอันตรายแผ่ออกมาเต็มพิกัดเลยทีเดียว

“กะ..กับเด็กที่ชื่อหยา”

“ใครบอก”

“กะ..ก็...” ผมติดอ่าง แทบจะกลืนตัวเองเข้าไปกับผนังตึกทีเดียว

“ถามว่าใครมันพูด” น้ำเสียงของปิ๊กต่ำแต่กลับรู้สึกถึงความไม่พอใจอย่างที่สุด

“ก็เด็กที่ชื่อหยานั่นแหละ” ผมรีบบอก

“หยางั้นเหรอ...”

“ใช่... พะ...พี่เจอเขาที่โรงอาหาร จู่ๆ ก็มาโวยวายเรื่องกระเป๋า...” ผมบอก... อะ...ใช่ ผมโกรธนี่แล้วทำไมผมเป็นฝ่ายต้องกลัวล่ะ ผมต้องวีนอย่างถึงที่สุดดิ เด็กปิ๊กต่างหากที่ต้องหงอไม่ใช่ผม

“พูดเรื่องนี้ก็ดี... นายเตือนแฟนนายบ้างนะ ไม่เกรงใจใครก็ให้มันน้อยๆ หน่อย พูดจาเเบบนั้นถ้าพี่แจ้งความข้อหาหมิ่นประมาทขึ้นมาจะว่ายังไง” ผมยกข้อบทกฎหมายขึ้นมาขู่ ซึ่งผมก็ได้เก่งอะไรเล้ยย กับไอ้เรื่อง กฎมง กฎหมายเนี่ย

“ใครว่าอะไรนาย?” ปิ๊กเค้นเสียงถาม

“ก็แฟนนายไง... มาว่าพี่ขโมยกระเป๋า ด่าพี่ซะไม่มีดี คนเป็นร้อยป่านนี้เอาเรื่องนี้ไปพูดกันสนุกปากแล้ว ไม่อย่างนั้นคิดหรือไงว่าพี่จะถ่อเอากระเป๋ามาปาหน้าปิ๊กถึงที่นี่” ผมว่านะ...ผมนี่โคตรจะสตอฯ เลย ดูเอาเถอะ คนที่มุงดูน่ะไม่กี่คนหรอกผมก็โม้ไปซะเป็นร้อย...

แต่แอบติดใจนิดหน่อย ทำไมเสียงผมดูเหมือนไม่โกรธปิ๊กมันเลยหว่า...

“...” ปิ๊กไม่พูดอะไร แต่เดินเข้ามาเก็บกระเป๋าที่กองอยู่บนพื้น มันทำให้ผมเห็นไอ้ตุ๊กตาผีสิงที่ห้องอยู่กับซิปด้วย เห็นแล้วนึกถึงยัยเด็กผีเจาะปากมาพูด...

“เอ่อ... ตุ๊กตานั่นด้วย เด็ก...แฟนปิ๊กเขาบอกว่าเขาเอามาติดกับมือดังนั้นเขาเลยหาว่าพี่ขโมยกระเป๋าปิ๊กมา เพราะปิ๊กไม่มีทางยกกระเป๋าใบนี้ให้ใคร”

“จุ๋ย...” ปิ๊กเรียกชื่อผม น้ำเสียงธรรมด๊าธรรมดา แต่สายตานี่สิผมรู้สึกเหมือนมีลูกไฟอยู่ในนั้นเลย...

“ฉัน...ไม่...มี...แฟน” ปิ๊กย้ำทีละคำเลยล่ะ... เชื่อมั้ยว่า จากที่เจ็บแปลบที่หัวใจตลอดตอนที่ได้ยินเด็กตุ๊กตาผีนั่นพูดเรื่องแฟน แค่มาได้ยินปิ๊กพูดประโยคนี้ ไอ้ความรู้สึกเฮงซวยพวกนั้น ลอยปิ๋วหายไปเลย...

“ตะ..แต่...เด็กคนนั้นบอก...”

“เชื่อฉัน” ผมพยักหน้าทันทีเมื่อสบตากับปิ๊ก ก่อนที่จะเดินตามแรงดึงจากมือของปิ๊ก

“จะ..ไปไหน” ผมถามเมื่อเดินมาถึงแยกที่ปิงยืนรออยู่ ซึ่งมันไม่ได้ยืนรออยู่คนเดียวซะด้วยสิ มีน้องผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย

“พี่ถามว่าจะไปไหน?” ผมถาม ขืนตัวเล็กน้อยจากแรงดึงนั้น

“ไปจัดการยัยผู้หญิงปากเสียที่ด่านายไง” ปิ๊กพูดเท่านั้น ทั้งไอ้ปิงและน้องผู้หญิงคนนั้นก็หันมามองเราตาโต

ผมว่างานนี้ พระเจ้ากลั่นแกล้งได้ถูกคนแล้วครับ...

ได้เป็นผีสมใจอยากแน่...ยัยตุ๊กตาผี...

ฮ่าๆ ...ไอ้จุ๋ยสะใจเว้ย...

++++
ก็มาตอนดึกๆ อีกเช่นเคย...
บอร์ดล่ม ทำเอาหัวใจตุบๆ ต่อมๆ กลัวไม่มีที่ลงนิยายติ๊งต๊องของตัวเอง..
ขอบคุณทุกคอมเม้นต์นะคร้าบบบ...
ฝากพี่จุ๋ยรั่วแหลก กะน้องปิ๊กปากหนักไว้ในอ้อมใจด้วย... นกฮูกขอไปโฉบเล่นก่อนนะคร้าบบบ





Share |


เกมส์ทดสอบความรัก เกมทดสอบความรัก
เกมส์ทดสอบความรัก
เกมทดสอบความรัก
เกมส์ฝึกความจำ เกมส์ตัวตุ่น
เกมส์ฝึกความจำ
เกมส์ตัวตุ่น
เกมส์ben10
เกมส์ben10
เกมส์มนุษย์ลาวา
เกมส์นารูโตะ
เกมส์นารูโตะ ต่อสู้
โหลดนานนิ๊ด 4.5MB
แต่สนุกมาก

By : นกฮูก    Date : 26 Nov 2009 01:25    แจ้งลบกระทู้ หมายเลข 388213 ( คนทั่วไปแจ้งลบ )    ลบกระทู้ เฉพาะ เจ้าของกระทู้เท่านั้น !! ( ลบกรณี Post ซ้ำ , ไม่ต้องการให้มีกระทู้นี้ในระบบ )

เปิดอ่าน กระทู้ทั้งหมด ที่ นกฮูก ตั้งกระทู้ 64 กระทู้
Topic ล่าสุด ที่ นกฮูก ตั้ง 6 กระทู้ มีดังนี้
 420603   Short sweet summer ตอน ทะเลาะ (Come back to nothing)
 415599   ~Short sweet summer~ ตอน หัวใจทำงานหนัก
 415342   ~Short sweet summer~ ตอน เป็นอย่างนี้ทุกที...
 415077   ~Sweet summer~ ตอน A Tu CorazOn (The end)
 414956   ~Sweet summer~ ตอน อย่าปล่อยให้คนคนหนึ่งคิดถึงเธอ....
 414548   ~Sweet summer~ ตอน ....
เปิดดู กระทู้อื่นๆ ที่ นกฮูก เข้าร่วมตอบ ( ในกระดานข่าวทั้งหมด )

 
แนะนำ เว็บไซด์ ในเครือ น่ารักดอทคอม
@ โฆษณา ปรับแต่งมือถือ !!! : Truetone Karaoke Poly Karaoke Truetone PolyRingtone Mobile Wallpaper Mobile Theme Mobile Animation Vdo Clip Sound Clip Mobile Game My Wallpaper
@ รู้ไว้ จะได้ไม่ตกยุค Top 50 อันดับเพลงฮิตติดชาร์ท ทุกค่ายเพลง ทุกศิลปิน ( 50 TOP Chart ) ไม่ว่าจะ GMM Grammy , RS , BMG , EMI , Sony Music รวมไว้ที่นี่ !!! Update รายสัปดาห์ !!!
@ Magnet Fever แม็กเน็ต ฟีเวอร์ เว็บของสะสม Magnet ( แผ่นแม่เหล็ก Mini Poster ) ของภาพยนตร์ไทย และ ภาพยนตร์ต่างประเทศ เน้นของ SF CINEMA
@ Krabi Koh Samui Pattaya Phuket Bangkok Thailand Hotels Reservation and Thailand Hotels Directory
@ โฆษณา บ้านทอมดี้ บอร์ด คุยกัน ประสา หญิงรักหญิง นิทาน เรื่องสั้น อิโรติก บทกวี กลอน
@ โฆษณา ดูดวง เลข 7 ตัว 9 ฐาน ตรวจดวงชะตา อัตราค่าบริการ ดวงละ 200 บาท ต่อ 30 นาที สนใจ Click อ่านรายละเอียด


ความคิดเห็นตามปี : [ ปี 2552 ]   [ ปี 2553 ]   [ ปี 2554 ]   [ ปี 2555 เป็นต้นไป ]  
หน้านี้ แสดง ความคิดเห็นตั้งแต่ปี พศ. 2555 ( คศ. 2012 ) เป็นต้นไป เท่านั้น !



ขอเชิญร่วมตอบกระทู้
ความคิดเห็น
โดย
Member ID
** เฉพาะสมาชิกระบุ ID (ตัวเลข)
Password** เฉพาะสมาชิก => [[ สมัครสมาชิก Click!! ]]
ยิ้ม บึ้ง อาย smile blue shy นอน แว่นกันแดด supergrin embarass ตาย cool clown pukey
eek sarcblink smokin reallymad confused crying lol yawn devil tongue aysmile tasty grazy
คลิกที่รูป เพื่อแทรกรูปลงในข้อความ

มารยาทในการใช้งาน Webboard'
คำเตือน !!
1. การ Post ข้อความ ที่เป็น การรบกวน ความเป็นส่วนตัว การสบประมาท ดูหมิ่น หยาบคาย อนาจาร ซึ่งรุกรานต่อความเป็นส่วนตัว เป็นภัยต่อผู้อื่นบนเว็บไซต์ มีความผิดทางกฎหมาย
2. เพื่อความปลอดภัย และ ความเป็นส่วนตัว โปรดหลีกเลี่ยง การลงเบอร์โทร ชื่อ-สกุล จริง ในการ Post ข้อความ แนะนำ ให้ติดต่อกันทาง Email ตรง !! จะดีกว่านะ !!
[ ปิดหน้าต่างนี้ ]

ผู้สนับสนุน : ร้านดอกไม้ | หาเพื่อน | เกมส์จับคู่ผลไม้ | ดารา | ดูดวง | โทรศัทพ์มือถือ
Bangkok Hotels | MMS | HIV AIDS | Wallpaper | Directory | Barbie | Lady | CheckDomain
games เกม เกมส์ เกมส์แต่งตัว เกมส์มาริโอ เกมส์ทำอาหาร เกมส์ปลูกผัก game | เพลง | รถยนต์มือสอง
รหัสไปรษณีย์ | รถมือสอง | สถิติหวย ตรวจหวย ใบตรวจหวย ตรวจสลากกินแบ่งรัฐบาล | เกมส์เต้น
หางาน งาน งานราชการ | เกาะช้าง กาญจนบุรี | เกมส์บีบสิว | ดูหนัง | เกมส์จับคู่ | เกมส์บุรุษพยาบาล
หางานสุโขทัย | หางานจันทบุรี | หางานลำปาง | หางานกรุงเทพ | หางานเชียงราย | ฟุตบอล | Meetang


Copyright © Since Feb 2004 www.narak.com ( น่ารักดอทคอม ) , Code : Moha